21 ஏப்ரல், 2010

வண்ணதாசனின் சிறுகதை உலகம்






வண்ணதாசனின் கதைகள் எப்போதும் மிக நீண்ட உரைநடைக் கவிதைகள் போலவே தோன்றும்.
அவரது கதைசொல்லும் முறையும் வர்ணனைகளும் ஒரு அழகான லயத்தோடு நம்முடன் பயணிக்கும்.
கதைபடித்து முடித்தவுடன், வண்ணத்துப் பூச்சியை பிடித்துப் பின் விடுதலை செய்த பிறகும் அதன் வண்ணங்கள் விரல்களில் ஒட்டிக் கொள்வதைப் போலக் கதையின் நிகழ்வுகள் நெஞ்சில் ஒட்டிக் கொள்கின்றன.
முதலில் நிலை என்னும் கதையை தனக்குப் பிடித்த மிகச் சிறந்த கதைகளில் ஒன்றாக சுஜாதா அறிமுகப்படுத்தியதிலிருந்துதான் வண்ணதாசன் பற்றிய ஆர்வம் ஏற்பட்டது. பத்துப் பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன் அவரது ஒரு சிறுகதைத் தொகுதியைப் படிக்கும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. கதைகள் எதுவும் இப்போது நினைவில்லை. ஆனால் வண்ணதாசன் மீதான பிரமிப்பு இன்றுவரை அப்படியே இருக்கிறது. அதில் ஒரு கதை, (நினைவிலிருந்து எழுதுகிறேன்) பெயர் நினைவில்லை, அதில் டிஃபன் பாக்ஃஸூக்குள் சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு தனது கடிகாரத்தை கழட்டிவைக்கும் பழக்கம் கொண்ட ஒரு பெண் ஒரு நாள் அதை மறந்து அலுவலகத்திலேயே வைத்துவிட்டு வந்துவிடுவதால், திரும்ப எடுக்கச் செல்கையில், நேரங்கடந்து தட்டச்சுப் பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கும் விரல்களின் மீது அவளுக்கு ஏற்படும் பரிவைப் பற்றியது. (வாக்கியம் கொஞ்சம் நீளமோ?). அதுவரை அந்தமாதிரி கதைகளைப் படித்தில்லை.
அப்போது தமிழில் நான் படித்திருந்த நல்ல சிறுகதைகள் என்றால் அது சுஜாதாவுடையது மட்டுமே. லா.ச.ரா, மௌனி, போன்ற எழுத்தாளர்கள் கதைகள் படிக்கக் கிடைத்தாலும் என் மரமண்டைக்கு அவையெல்லாம் சலிப்பை ஊட்டியதால், சாண்டில்யன், பாலகுமாரன், இந்திரா சௌந்தர்ராஜன், இந்த பட்டியலுக்குள் வராத சுஜாதா, தி.ஜா என்று என் வாசிப்பு வாழ்க்கை சுகமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது.
ஆனால் கதை சொல்வதற்கு நிகழ்வுகள் தேவையில்லை என்றும் நம் வாழ்வின் கவிதைக்கணங்களை அப்படியே உறையவைத்துப் புகைப்படங்கள் போல் பாதுகாப்பதற்குச் சிறுகதை ஒரு சிறந்த வடிவம் என்று வண்ணதாசன் கதைகளிலிருந்துதான் தெரிந்துகொண்டேன். அதற்குப் பிறகு சில வருடங்கள் தீவிர இலக்கிய வாசிப்பு கைகூடியது. பொருளாதாரச் சூழ்நிலையை மேம்படுத்தும், பணம்துரத்தும் முட்டாள்தனமான ஆனால் உபயோகமான ஓட்டப் பந்தயத்தில் நானும் கலந்துகொள்ள, ஆறேழு வருடங்கள் தமிழ் இலக்கியத்தோடு இருந்த தொடர்பு விட்டுப் போயிற்று. இப்போது மீண்டும் இறையருளால் தமிழிலக்கியம் பக்கம் திரும்பியிருக்கிறேன்.
சமீபத்தில் அழியாச் சுடர்களில் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டிருந்த வண்ணதாசனின் கதைகளைப் படித்த போது,
மீண்டும் அதே கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது. அழியாச் சுடர்களுக்கு நன்றி.
கிருஷ்ணன் வைத்த வீட்டில் வருகிற தியேட்டர் முன்பு தரையில் பரப்பி விற்கப்படும் பாட்டுப் புத்தகங்களும், விறகுக் கடையில் விழும் சம்மட்டி அடியும், ஈரவிறகு வாசனையும் சட்டென்று சிறுவயது ஞாபகங்களைக் கிளறிவிடுகின்றன். எட்டு வயதில் மசூதிக்குப் பக்கவாட்டில் தரைபரப்பி விற்கப்படும் ரஜினி, கமல், எம்.ஜி.ஆர் படங்களைப் பரவசத்தோடு தினமும் பார்ப்பேன். அதில் ஒன்று கூட வாங்கியதில்லை. வாரா வாரம் விறகுக்கடையில்ருந்து விறகு வாங்கி சைக்கிளில் எடுத்து வந்ததும், விறகுகள் சிராய்த்த காயங்களும் நினைவூட்டப்பட்டன.
வண்ணதாசன் சாதாரண மனிதர்களின் எளிய பண்புகள் எவ்வளவு மகத்தானவை என்று நினைவுறுத்தி அவர்களை நமக்குள் சிம்மாசனம் போட்டு உட்கார வைத்து விடுகிறார். நம்மைச் சுற்றி உலவும் மனிதர்களை நமக்குச் சாதகமான பகடைக்காய்களாகவே உபயோகிக்க நினைக்கும் நம்மில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு, தன் சக மனிதர்களின் உயர் பண்புகளைக் கூர்ந்து கவனித்து அங்கீகாரம் அளிக்கும் வண்ணதாசனின் குணம் வியப்பை அளிக்கக் கூடும்.
ஒன்றுமே கொடுக்காவிட்டால் கூட எல்லாவற்றையும் 
கொடுத்துவிட்டது போல அம்மாவால் உபசரித்துவிடமுடியும். 
அம்மா முதலில் ஒரு டம்ளர் தண்ணீர்தான் 
கொண்டுவந்து கொடுப்பாள். கொடுப்பதற்கு முன்  
டம்ளரின் வெளிப்புறத்தில் வழிகிற 
சொட்டுக்களை லேசாக விரல்களால் துடைத்துவிடுவாள். 
அந்தத் துடைப்பிலேயே எல்லா மாயமும் நிகழ்ந்துவிடும். 
அம்மாவிடமிருந்து தண்ணீரை வாங்கிக் குடித்த யாரும் அம்மாவை  
மறந்திருக்க முடியுமா.. தெரியவில்லை.
தங்கள் தெருவில் தனி அடையாளமும், மரியாதையும் கொண்ட கிருஷ்ணன் வைத்த வீட்டை முப்பத்தைந்து வருடங்களுக்கப்புறமும் ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டு விசாரிக்கும் நண்பனைப் பார்த்து ஆச்சரியமாக இருக்கிறது ஆசிரியருக்கு. அந்தக் கேள்வி கிளறிவிடும் நினைவுகள் தொடர்கின்றன. பாக தென்னை, பாக்கு மரங்கள் சூழ்ந்து, புல்லாங்குழல் வாசிக்கிற கிருஷ்ணன் சிலை வைத்த தெருவில் தனித்துத் தெரியும் அந்த வீடும் அவ்வீட்டின் அதிகம் பரிச்சயமற்ற மனிதர்களும் அவரைச் சுற்றிக்கொள்கின்றன. டாக்டர் கிருஷ்ணமூர்த்தியின் பெண்ணைவிட நன்றாக நடனம் ஆடும் அந்த வீட்டின் பெண், அது நகர்ந்த பின்னும் இருக்கும் கனகாம்பர கலர், எதிர்பாராது அவ்வீட்டிலிருந்து பிணங்களாக வெளிவரும் உறுப்பினர்கள் எல்லாம் ஞாபகம் வருகின்றன. ஒன்னு போல போயிரலாம், ஒன்னுபோல வரமுடியுமா என்ற கேள்விக்கு, வரமுடியாது என்ற பதிலையே ஏன் கேள்வியாகக் கேட்கிறார்கள் என்று அவருக்குப் புரியவில்லை. அதே மாதிரி கேள்விதான், கிருஷ்ணன் வைத்த வீடு இப்போ இருக்கா என்று நண்பர் கேட்ட கேள்வியும். இப்போது மூளியாகி விட்ட கிருஷ்ணன் சிலையும்,
முதுகில் விழுந்திருந்த 
பழுப்புக் கோடுகளில் சசியைச் சிறகுகளாகச் 
செருகிக் கொண்டு பறந்தஅணிலும், 
கிருஷ்ணனின் தலை உச்சியில் இருந்த மயில்பீலிகளையும் பிய்த்துக் 
கொண்டுபோன வேம்பின் மஞ்சள் இலைகளும் ரகசிய அறையில் வைத்திருக்கும் ஆசிரியர், 
வாசல் முழுவதும் புல் பூண்டுகள் மண்டி, ஒரு மழைக்காலத்துக்கு 
பிந்திய வெயில் நாளில், 
தட்டான் பூச்சிகள்  பறக்கிற கோலத்தில், 
வாசிக்கின்ற புல்லாங்குழல் முற்றிலும் உடைபட்டு, 
மூக்கு நுனி மூளியாகி, வலது முழங்கைப் பக்கம் 
துருபிடித்த கம்பி தெரிய 
கிருஷ்ணன் அந்த வீட்டில் கால்மாற்றி நிற்பதைப் பற்றி 
தனுஷ்கோடி  அழகரிடம் சொல்ல வேண்டுமா என்ற தயக்கம் வந்தது. 
உண்மையின் கரிக்கோடுகளால், 
முப்பது வருஷத்துக்கு முந்திய ஞாபகத்தின் சுவர்களில், 
தனுஷ்கோடி அழகர் வரைந்து வைத்திருக்கிற, 
கிருஷ்ணன் வைத்த வீடு பற்றிய சித்திரங்களை 
நான் கோரப்படுத்த வேண்டுமா என்று நினைக்கிறார் ஆசிரியர்.

12 ஏப்ரல், 2010

தேங்காய்ச் சில்லு




சிறுகதை

மணி எனக்கு குரு மாதிரி. அவனிடமிருந்து முறையாக எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றாலும்அவனைப் பார்த்து எப்பவும் எனக்கொரு குட்டி பிரமிப்பு உண்டு. பள்ளி முடிந்தவுடன் நான் அவனுடன் ஊர் சுற்றக் கிளம்பி விடுவேன். தாத்தாவுக்கு நான் அவனுடன் பழகுவது பிடிக்காது. “பொறுக்கிப் பசங்களோட என்ன ஊர் சுத்தறது? அவனோட உன்னப் பார்த்தேன், தொலைச்சுப்புடுவேன் படுவா” என்பார். ஆனாலும் தாத்தா இல்லாத சமயம் பார்த்து, தப்பித்து எப்படியும் அவனோடு இணைந்து விடுவேன். இருவரும் சேர்ந்து ஆற்றங்கரைக்குப் போய் நாவல் பழங்கள் பொறுக்கித் தின்போம். மணி ஆற்றில் குதித்து கறுத்த வாளை மீன் மாதிரி நீந்துவான். நான் கரையில் அமர்ந்து அவனை வேடிக்கை பார்ப்பேன். கடம்பர் கோவில் வாசலில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும் தேரில் சிற்பங்களை ஆராய்வோம். கோவிலின் பின்பக்கச் சுவரில் கரிக்கோடு கிழித்து மற்ற சிறுவர்களுடன் கிரிக்கெட் விளையாடுவோம். பிறகு சீஸனுக்குத் தகுந்த மாதிரி கில்லி, பம்பரம், கோலிகுண்டு, ஏன், நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டுக்காரப் பெண்களோடு சேர்ந்து சில்லு கூட விளையாடுவோம்.

வீட்டுக்காரப் பெண்கள் எல்லாருக்குமே நான் என்றால் பிரியம். பேபி அக்கா, ரமணி அக்கா, அப்புறம் என் வயதுள்ள பிரியா. இதில் ரமணி அக்கவுடன்தான் நாங்கள் சில்லு விளையாடுவோம். அவர்களோடு எங்கள் பழக்கம் வீட்டுக்கு வெளியில்தான். அவர்கள் வீட்டுக்குள் மணி மட்டுமல்ல, நானும் சென்றதில்லை. நாங்கள் அவர்கள் வீட்டு மாடியில் குடியிருந்தோம். மொட்டை மாடியிலிருந்து உடைந்த வென்டிலேட்டர் வழியாக அவர்கள் வீட்டைப் பார்த்திருக்கிறேன். நாங்கள் என்றாவது ரகசியமாக மீன் எடுத்து வறுக்கும்போது வாசம் பிடித்து, “என்ன பிரகாசம்மா? இன்னிக்கு நான்வெஜ்ஜா?” வென்டிலேட்டர் வழியாக முகச்சுழிப்போடு கேட்பாள் வீட்டுக்கார பங்கஜம்மாமி.

நான் குறிப்பாக அந்த வீட்டுக்குள் நுழையாமல் இருந்ததற்கு பங்கஜம்மாமியும் ஒரு காரணம். பங்கஜம் மாமிக்குத் திடீர் திடீரென்று பைத்தியம் பிடித்து விடும். ஒவ்வொரு குழந்தை பிறந்தவுடனும் பைத்தியம் பிடித்து மூன்று மாதம் கழித்துதான் தெளியும் என்று பாட்டி சொல்லியிருக்கிறாள். பங்கஜம் மாமிக்கு மூன்று பெண்கள், நாலு பையன்கள். குடும்ப உறுப்பினர்களை அதிகப்படுத்துவதற்கான முயற்சி தொடர்ந்து கொண்டுதானிருந்தது.

அவளுக்குப் பைத்தியம் பிடித்த நாட்களில் தெருவே ரகளையாக இருக்கும். திடீரென்று வீட்டுக்குள்ளிருந்து ஓடிவந்து தெரு நடுவில் நின்று, “மகமாயி மணிக்குருக்கள், மனசு வச்சா மரிக்கொழுந்து” என்று கும்மியடித்து வலம் வந்து பாடுவாள். மணிக்குருக்கள் அவளது கணவன். இந்தப் பைத்தியக்கார நாட்களில் அவருக்குத்தான் வேலை அதிகம். பங்கஜம்மாமியைப் பாய்ந்து முடியைப் பிடித்துத் தரதரவென்று இழுத்து வந்து உள்ளே பழைய சாமான் அறையில் தள்ளிப் பூட்டிவிடுவார். அப்போதுதான் நாங்களெல்லாம் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுவோம். அதுவரையில் எனக்கு நடுக்கம் நிற்காது. ஒருமுறை என்னைப் பார்த்து, ”என்னடா கிருஷ்ணா, இங்க வாடா, உன் கழுத்தை நெறிச்சுக் கொல்லனும்” என்றாள். நான் திடுதிடுவென்று ஓடிவிட்டேன். இன்னொருமுறை மொட்டை மாடியில் படுத்திருந்த சித்தப்பாவின் தலையில் தேங்காயைப் போட்டு உடைக்கப் பார்த்தாள். தேங்காய் உடையவில்லை. ஆனால் அதற்கப்புறம் மொட்டை மாடியில் யாரும் படுப்பதில்லை.


இந்த நாட்களில் மணி எங்கள் வீட்டுப்பக்கமே வர மாட்டான். நான்தான் அவனைத் தேடிக்கொண்டு போவேன். ஆனால் எங்கள் வீட்டு மொட்டை மாடியில் காய்கிற தேங்காய்ச் சில்லுகள் தின்பதற்காக மணி எப்படியும் என்னுடன் வந்து விடுவான். இருவரும் வெளிப்புறப் படிகளில் பூனைகள் போல் ஏறி யாருக்கும் தெரியாமல் தேங்காய்ச் சில்லுகளை கால்சட்டைப் பைகளில் நிரப்பிக் கொள்வோம். மொட்டை மாடியில் இருக்கும் அறைக்கு பங்கஜம்மாமி வீட்டுக்குள்ளிருந்து ஒரு மாடிப்படி உண்டு. அதன் வழியே பங்கஜம்மாமி ஏறிவந்து பார்த்துவிட்டால் அவ்வளவுதான். பைத்தியம் இல்லாவிட்டாலும் உதைப்பாள். இருந்தும் எங்கள் தேங்காய்ச் சில்லு திருட்டு பெரும்பாலான நாட்கள் தொடரும்.

ஆனால் சில நாட்கள் மட்டும் திருடத்தேவையில்லை. அந்த நாட்களில் பேபி அக்கா மொட்டை மாடியில் உட்கார்ந்திருக்கும். (மூன்று நாட்கள் என்று ஞாபகம்). நானும் மணியும் அங்கு என்றால் வேண்டும் வரை தேங்காய்ச் சில்லு எடுத்துக்கொள்ள அனுமதிக்கும். முறுக்கு, பணியாரம் மாதிரி நிறையப் பலகாரங்கள் எல்லாம் தரும். மணியை அறைக்குள் அழைத்துப்போய் வேறு என்னவோ கொடுக்கும். என்ன என்று கேட்டால்,”இந்தா” என்று இன்னொரு முறுக்கை எடுத்து நீட்டுவான். போனவாரம் நாங்கள் தேங்காய்ச்சில்லு பொறுக்கப் போனபோது பேபி அக்கா இருந்தது. நாங்கள் பலகாரங்களை வாங்கிக்கொண்டவுடன் மணியை உள்ளே அழைத்துச் சென்றுவிட்டது. நான் அதிரசத்தைக் கடித்துக்கொண்டு மாடித்திட்டில் உட்கார்ந்திருந்தேன். திடீரென்று பங்கஜம் மாமி வந்து விட்டாள். எனக்கு அதிரசம் வாயிலிருந்து விழுந்துவிட்டது. அப்போது அவளுக்குக் குழந்தைகள் எதுவும் பிறந்திருக்கவில்லை. அதுதான் அபாயமே. விடுவிடுவென்று நேரே பேபி அக்கா இருந்த அறைக்குப் போய் விட்டாள். அங்கு நிலவிய சற்றுநேர அமைதிக்கு எனக்கு மாடியில் இருந்து குதித்து விடலாமா என்றிருந்தது. பொத்து பொத்தென்று அடி விழும் சத்தம் கேட்டது. பேபி அக்கா அப்பா அப்பா என்று கத்திக்கொண்டே பங்கஜம் மாமி தலைமுடியைப் பிடித்துத் தரதரவென்று இழுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள். சத்தம் கேட்டு மணிக்குருக்கள் மேலே ஓடிவந்து விட்டார். “ பீடை, முண்டை, அடிச்சு இழுத்துட்டு போங்கோப்பா இந்தச் சனியனை, திரும்பவும் மண்டை கலங்கிருச்சு” என்றாள் பேபி அக்கா.
மணிக்குருக்கள் ஒரு நிமிடம் நின்று எல்லாரையும் உற்றுப் பார்த்துவிட்டு, பெருங்குரலெடுத்து உளறிக்கொண்டிருந்த பங்கஜம் மாமியைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு உள்வழியாகக் கீழே இறங்கிவிட்டார். மணி என் தோளில் அவசரமாய் இடித்து, “ வா, போலாம்” என்று இன்னொரு அதிரசம் கொடுத்தான்.

5 ஏப்ரல், 2010

மரணங்களின் ஊடாக ஒரு பயணம் 2


மரணம் என்னும் தவிர்க்க முடியாத நிகழ்வின் தாக்கம் நமக்குள் வாழ்வு பற்றிய ஒரு பற்றின்மையை ஏற்படுத்தும் என்பதால், மரணம் பற்றிச் சிந்தித்தல் ஆன்மிகப் பாதையில் ஒரு பரிந்துரையாகவே வைக்கப்படுகிறது. புத்தர், விவேகானந்தர் முதல் பல ஞானிகளும், ஆன்மிகவாதிகளும் எந்நேரமும் மரணம் பற்றிச் சிந்தித்திருப்பதால் வாழ்வு ஒரு புதிய பரிமாணத்தில் மலரும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். பலபேர் சுடுகாடுகளில் இரவுகளைக் கழித்த்திருக்கிறார்கள். சடலங்கள் எரியும் வெளிச்சத்தில் தனிமையில் இருந்திருக்கிறார்கள். ஒரு யோக மையத்தில் நான் யோகா கற்றுக்கொள்ள சென்ற போது மரணதியானம் என்று ஒன்று செய்தோம். படுத்துக்கொண்டு கண்ணை மூடி நாம் இறந்ததாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளவேண்டும். நம்மைச் சுற்றிக் கட்டைகள் அடுக்குவது, தீ வளர்ந்து நம் கால்களைச் சுடுவது, நம் உடல் எரிந்து சாம்பலாவது எல்லாவற்றையும் கற்பனையில் அனுபவிக்கவேண்டும். தியானம் முடிந்தவுடன் எழுந்து உடன் தியானம் செய்தவர்கள் அனைவரும் எனக்கு உண்மையில் எரிந்தது போலவே இருந்தது, அனுபவம் அப்படியே நிஜமாகவே இருந்தது, இப்போது புதிதாய்ப் பிறந்த மாதிரி இருக்கிறது என்றெல்லாம் சொன்னர்கள். எனக்கு தியானத்தின் போது வயிற்றைக் கலக்கிக் கொண்டு எப்போது தியானம் முடியும் கழிப்பறைக்குச் செல்லலாம் என்றுதான் இருந்தது.

ஆனால் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர் யாரேனும் ஒருவர் மரணத்துக்கு நாம் ஏதோ ஒரு வகையில் காரணம் ஆகிவிடும்போதோ, மரணத்துக்கு முன் அவர்களுடனான நம் தொடர்பு மேம்பட்டதாக இருந்திருக்கலாமோ என்ற எண்ணம் வரும் போதோ நமக்குள் எழும் குற்ற உணர்ச்சி நீண்ட நாட்களுக்கு நம்முடனேயே தங்கி விடுகிறது. நான் சித்ராக்காவின் அம்மாவாக இருந்திருந்தால் என்னென்ன கொடுமைகளை அனுபவித்திருப்பேனோ தெரியவில்லை. ஆனால் ஊட்டிக்கு நான் சென்றபோது நிகழ்ந்த அனுபவம் பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்டாலும் மறையாத வடு.

ஊட்டிக்கு என் பெரியம்மா வளைகாப்புக்காகச் சென்றிருந்தேன். பெரியம்மாவின் அப்பா சரியான முசுடு. ‘அங்கே ஓடாதே, இங்கே ஓடாதே, அதைச் செய்யாதே, இதைச்செய்யாதே’ என்று எப்போதும் ஒரே அதட்டல். ‘இந்த ஆள் செத்துப் போனால் என்ன?’ என்று நினைத்தேன். வளைகாப்பு முடிந்து நாங்கள் கோவை திரும்பி விட்டோம். இரண்டு நாட்களில் அவர் இறந்து மிலிட்டரி வண்டியில் உடல் கொண்டு வரப்பட்ட போது எனக்குத் திக்கென்றிருந்தது. ஒருவேளை எண்ணங்களுக்கு மகத்தான ஆற்றல் உண்டு என்கிறார்களே, நான் ஆழமாக அப்படி நினைத்ததால்தான் இப்படி நடந்ததோ என்று இன்றளவும் எனக்குச் சந்தேகம் உண்டு.
என் அம்மாவின் அப்பா இறந்தபோது நான் திரையரங்கு ஒன்றில் தேவர்மகன் இரவுக்காட்சியில் சிவாஜிகணேசனைப் பார்த்துக் கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.
நான் வேறு திரைப்படத்துக்குச் செல்வதாகச் சொல்லியிருந்ததால் தியேட்டர் தியேட்டராக என்னைத் தேடியிருக்கிறார்கள். என் அப்பாவின் அப்பா மகள் வீட்டுக்கு வந்தபோது இறந்துவிட்டார். நடு இரவில் அவரைக் காரில் கொண்டு சென்றோம். அப்போது ஊரில் அம்மன் திருவிழா. தாத்தா இறந்த செய்தி யாருக்கும் தெரியக்கூடாது என்று மாமா சொல்லிவிட்டார். கார் ஓட்டுனரிடம் அவர் மயக்கத்தில் இருப்பதாகச் சொல்லியிருந்தோம்.(அவருக்குத் தெரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்) தாத்தா என் தோள்மேல் சாய்ந்து கொண்டேதான் கோயம்புத்தூர் வரை வந்தார். அப்படியும் நான் அந்த நிகழ்வை விட்டு மனதளவில் விலகியே இருந்தேன். என் உடல் மட்டும் அவர் உடலைத் தாங்கிச் சென்றது. என் அத்தை கூட,”என்னடா!, தாத்தா செத்துட்டாரு, நீ அழுவவே இல்லை” என்றாள். எனக்கு அழுகை வரவில்லை. ஆனால் அவரைக் குளிப்பாட்டி பூஜை செய்யும் போது, குமுறிக் குமுறி அழுதேன். அது என்னவோ அழுகை அதுவே வந்தது. என் முயற்சி அதைக் கட்டுப் படுத்துவதில்தான் இருந்ததே தவிர அழுவதில் அல்ல. ஒருவேளை எல்லோரும் அழுததால் அது என்னையும் தாக்கியிருக்கலாம்.

இப்படி அதிர்ச்சியையும், அவ்வப்போது வாழ்க்கையின் நிலையாமை குறித்த ஞானத்தையும் ஏற்படுத்தும் நிகழ்வுகளைப் பட்டியலிட்டால் அது நீளமாக இருக்கும். அந்தப் பட்டியல் இதை எழுதும் கையில் உயிர் இருக்கும்வரை நீண்டு கொண்டேதான் இருக்கும் என்று எண்ணும்போது சலிப்பாகத்தான் இருக்கிறது. தற்போதைய துக்க நிகழ்வுகள் அலைபேசியிலும், மின்னஞ்சலிலும் கேள்விப்படும் தகவல்களாக மட்டுமே மாறிவிட்டன. குரலில் ஒப்புக்குக் கூட துக்கத்தைக் காட்டமுடிவதில்லை. போனவாரம் என் நண்பர் அழைத்து அவரது உறவுப்பையன் ரயிலில் இருந்து விழுந்து இறந்துவிட்டான் என்றபோது ‘அது தற்கொலையா, தற்செயலா?’ என்று இயந்திரத்தனமாக விசாரித்தது எனக்கே விநோதமாக இருந்தது. தெரிந்தவர்கள் மறைந்துவிடும்போது அவர்களுக்கு நம் வாழ்வில் கொடுத்து வந்த இடத்தை வன்முறையாகக் காலி செய்துவிட்டு வாழ்வைத்தொடரும் அவசரத்தில் இருக்கிறோமோ என்று தோன்றுகிறது. இருந்தாலும் என்ன செய்ய? இதை எப்படி அணுகுவது என்றும் தெரியவில்லை. ஒருவேளை பிற உயிர்களின் இருப்புக்கு நாம் எந்த மரியாதையையும் கொடுப்பதில்லையோ? எழுந்து தூசிதட்டிக்கொண்டு வேலையைப்பார் என்ற மனநிலையில்தான் இருக்கிறோமா? அல்லது நமக்கு நிகழவிருக்கும் அந்தத் தவிர்க்கவியலாத மரணத்தை இந்நிகழ்வுகள் நினைவுபடுத்துவதால் அவற்றைக் கூடிய விரைவில் நம் மனதில் இருந்து அப்புறப் படுத்தி விடப்பார்க்கிறோமா? அழிக்கும் கடவுளான அந்த சிவன்தான் இதற்கெல்லாம் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

மேலும் வாசிக்க