Sunday, April 5, 2015

கவிஞர் தேவதேவனுக்கு ஒரு கடிதம்

அன்புள்ள கவிஞருக்கு,
இன்றைக்குப் பூராவும் உங்கள் கவிதைளையே வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நீங்கள் எங்கோ உச்சத்தில் இருக்கிறீர்கள். உங்களைத் தொட உங்கள் கவிதைகளின் வாயிலாகவே முயற்சிக்கிறேன்.
சில கவிதைகள் சட்டென்று நேரடியான அனுபவத்தைத் தந்து உவகை கொள்ள வைக்கின்றன. சில கவிதைகளில் உங்களோடு பயணிக்கத் துவங்கி நீங்கள் உச்சத்தை அடையும் போது என்னால் அங்கு வர இயலாது போய் விடுகிறது. இதன் காரணம் என் மொழியின் பற்றாக்குறையோ, கவிமனதைப் புரியாதிருப்பதோ அன்று. உங்களது ஆன்மீகத் தளத்தை நான் இன்னும் தொட இயலாதிருப்பதே காரணம் என்று புரிந்து கொள்கிறேன்.
ஒவ்வொரு கவிதையையும் இருமுறை வாசித்தேன். வாய் விட்டு சொல் சொல்லாக இன்னொரு முறை. ஒவ்வொரு முறை கவிதையை வாசித்து முடிக்கும் போதும் மனம் அமைதியான புன்முறுவலுடன் உவகை கொள்கிறது. கவிதை தரும் சித்திரங்கள் மனதில் நிலைத்து அதை ஒரு படி மேலுயர்த்துகின்றன.
ரயில் பெட்டியில் ஒரு கன்னிகாஸ்திரி என்ற கவிதையை நினைத்துக் கொள்கிறேன்.
வண்டி புறப்படவும்
தனியே விட்டுவிட்டு
மகிழ்ச்சியுடனே
விடைபெற்றுச் சென்றனர் தோழிகள்
என்ற துவக்க வரிகள் ரயில் பெட்டியில் நிகழும் அந்தத் தற்காலிகத் தனிமையையும் மௌனத்தையும் குறிக்கிறது. இந்த மௌனத்தை இட்டு நிரப்ப ஆயிரம் கவிதைகள் எழுதப்படலாம். கன்னிகாஸ்திரீயின் உள்ளக்குமுறல்களை வார்த்தைகளில் வடிக்கலாம். அவள் வரித்துக் கொண்ட வாழ்க்கை அவளுக்கு அளிக்க மறுத்த காமம் குறித்துப் பேசலாம். அவளது வறண்ட வாழ்க்கை குறித்து விவாதிக்கலாம்.
ஆனால் நீங்கள் ஒளியைக் குறித்துப் பேசுகிறீர்கள். அவள் உள்ளத்தில் உறையும் இறையைப் பாடுகிறீர்கள். ஆயிரம் ஆண்டுகாலத் தமிழ்க்கவிதை மரபின் தொடர்ச்சியாக நின்று அவளது ஆன்மாவின் ராகத்தை இசைக்கிறீர்கள்.
மேனியெங்கும்                          
மணப்பெண் போலொரு நாணத்தின் நறுமணம்
என்ற வரிகளில் கட்டுண்டு கிடந்தேன்.
சிலுவை மிளிரும் வெள்ளுடையையும்
தொண்டிதயம் ஒளிரும் என் கன்னிமையையும்
நேசருடன் ஒப்படைத்தேன் என்கிறாள்.
புகைவண்டி ஓடத்துவங்கிய பின் பாடும் இரும்பு ராகத்திலும். இயற்கைக் காட்சிகளிலும், சகபயணிகளின் மத்தியிலும் அவள் நேசருடன் கலந்திருப்பதாக எண்ணுகையில் பாடரும் பொருளில் அன்பைப்போல் மற்றொன்று பெண்மையன்றி வேறென்ன? என்று நீங்கள் விடுத்த வினா நினைவுக்கு வந்தது.
இக்கவிதையை என் மனைவிக்கு வாசித்துக் காட்டியபோது வியந்து முகத்தில் குறி காட்டினாள். அவள் இலக்கிய வாசகி அல்லள். ஆனாலும் அவள் இதயத்தை நேரடியாய் தொட்டது இக்கவிதை.
இன்னார் என்ற கவிதை எதனோடும் தன்னை தொடர்புபடுத்திக் கொள்ளாதவனிடத்து மட்டுமே அன்பு சுரக்கும் என்கிறது. ஞானியின் பெருமையைப் பாடுகிறது. ஆண் பெண் கவிதை முலைதாங்கி பெண் என நாமம் ஏற்றுச் செல்லும் ஒரு முனையும்,தனித்துத் தவம் புரியும் மற்றொரு முனை குறித்தும் பேசுகிறது. சீட்டாட்டம் என்பது ஆடுபவர்களை ஆறு இதழ்கள் கொண்ட மலராகச் உருவகிக்கும் ஒரு சித்திரம். நக்ஷத்ர மீனும் ஒரு சித்திரத்தை அளித்து அதிர்வை ஏற்படுத்தும் கவிதையே. இன்னும் தொடுதல், மரத்தின் வீடு, குடும்பம், சந்திப்பு, உள்ளும் புறமுமாய்ச் சில படிமங்கள், தவவெளி மணமாயிற்று, வேலிப்பூக்கள், அசைவமும், சைவப்பெருமைகளும், தீ, உதயம், கவனிப்பாரற்றவை என்று உங்கள் வலைத்தளத்தின் ஒரு பக்கத்திலிருந்த கவிதைகளே என்னை ஆட்கொண்டன இன்று. ஒவ்வொரு கவிதையும் தரும் அனுபவம் புதுமையானதாகவும், உற்சாகமானதாகவும், அன்பின் வழியது உயிர்நிலை என்பதை வலியுறுத்தும் வண்ணமும் உள்ளது. இதோ எனக்கான கவியை அடைந்து விட்டேன் என்று கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
ஓர் ஆத்ம குருவின் பாதம் பணியும் சீடனைப்போல் உணர்கிறேன். இத்தனை அன்பைப்பொழியும் பெருங்கருணையால் நிரம்பி இருக்கும் மகாகவிக்கு என் வணக்கங்கள்.
உங்களுக்காக விஷ்ணுபுரம் எடுத்த விழாவில் உங்களைச் சந்தித்தேன். உங்களுடன் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டேன். உம் கவிதைத் தொகுதிகளில் கையெழுத்து வாங்கினேன். அவற்றில் சில கவிதைகளை வாசிக்க முயன்று தோற்றேன். ஜெ உம் கவிதைளுக்கு எழுதிய விமர்சனக் கட்டுரைகள் பேருதவியாய் இருந்தன. உமது சில கவிதைகளை வாசித்த பின்னர் உங்களோடு நெருக்கமாய் உணர்கிறேன். அருகாமையில், தங்கள் அடி நிழலில்தான்.ஆட்சி பீடத்தில் அல்ல.
பேரன்பின் பிரவாகம் உங்கள் வலைத்தளமெங்கும் வழிந்து கிடக்கிறது. இனி அதில் திளைத்து ஈடேறுவேன். மேன்மையுறுவேன்.

யூதாஸின் முத்தம் இழைத்த துரோகம்

யூதாஸின் முத்தம் இழைத்த துரோகம்
உம் கைகளில் விலங்கு பூட்டியது.
நீர் தேவன் மகனோ என்ற
தேவாலயத்து உயர்த்துறவியின் கேள்வியிலேயே
பதில் இருந்ததைச் சுட்டிக் காட்டினீர்.
இறைவனுக்கெதிராய் சதி செய்த குற்றம் உம்மேல்.
இன்னொரு சீடனும் மும்முறை மறுதலித்தான் உம்மை.
இரு மன்னர்களின் அவையில் குற்ற விசாரணைக் கைதியானீர்.
மன்னன் மனைவி உம்மைக் கனவிற் கண்டாள்.
நேர்மையின் திருவுருவைச் சந்தேகித்தல்
வாள் முனைக்கு வலியச் சென்று கழுத்தைக் கொடுத்தல் என்றாள்.
களங்கம் ஏதும் காண இயலாது கைகழுவினர் இரு மன்னரும்.
மதம் பிடித்த தலைவர்
இறைவனின் திருக்குமாரனை
கொலைகாரன் ஒருவனுடன் குருசேற்றத் துணிந்தனர்.
வெறி பிடித்த ஊரும் துணை சேர்ந்தது.
கசையடிகள் தசை கிழித்து
குருதி வழியக் குருசு சுமந்தீர்
மண்டையோடுகளின் இருப்பிடமான கல்வாரி நோக்கி.
இதோ மானுடத்தின் மேன்மைக்காய் சிலுவையேறினீர்.
உம் உள்ளொளி காணும் திறனற்ற குருடரின்
வேதனைச் சுமையைச் சிலுவையில் சுமந்தீர்.
என் தேவனே! ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர் என்ற ஓலம்
உயிர்ப்பெருந்திரளின் ஒற்றைக் குரலாய்
விண்ணோக்கி எழுந்தது
சிலுவையேற்றத்தின் இருளும் கிரகணமும்
கவிந்து கிடந்தது கல்வாரிக் குன்றின் மேல்.
நிலவு குருதி தோய்ந்து உறைந்தது.
உம் வாழ்வும், சொல்லும் செயலும்
அன்பின் பிரவாகமன்றோ!                 
உயிர்கள் மீது சூழும் பெருங்கருணையன்றோ!
இதோ மரணத்தையும் எமக்கே அர்ப்பணித்து
மகத்தான செயல் புரிந்தீர்.
உம் ரகசியப் பாதுகாவலர் இருவர்
உம் திருவுடலைப் பத்திரமாய்ச் சிறை வைத்தனர்.
ஒளியின் திருமகனாய் உயிர்த்தெழுந்தீர் மூன்றாம் நாள்.
இறைவனின் திருக்குமாரரே!
நீரே இனி எமக்கு

வழியும், ஒளியும் சத்தியமுமாயிருக்கிறீர்கள்.

Tuesday, March 31, 2015

இரு கவிதைகள்

1.
செவ்வகத்தைச் சதுரம்
என்றே கொள்க.
இரண்டிலும்
எதிரெதிர் பக்கங்கள் இணையானவை
அளவில் சமமானவை.
நான்கு மூலைகளிலும் பாகை தொண்ணூறுதானே.
ஓரிணை மற்றோரிணையவிட நீண்டிருப்பது
காலத்தின் அவசியம் கருதியே.
ஓரிணை நீள்வதின் தேவை அறிந்து
காலந்தோறும் குறுக்கி வாழந்தது மற்றோரிணை.
நவீன சமத்துவம் கருத்தில் கொண்டு
இனி செவ்வகத்தைச் சதுரம் என்றே அழைத்து வைப்போம்.

2.
தண்ணீரினுள் அமிழும் பந்து
தலை சிலுப்பி மேலே எழும்பும்.
காற்றடைத்த பொருளுக்குத்
தண்ணீருடன் உறவு இல்லை.
மேற்பரப்பில் வழியும் நீரை வளிக்காற்று உண்டு விடும்.
பந்துக்கில்லை பந்தமும் பாசமும்.
பந்துக்குள்ளும், வெளியும் ஒரே காற்றுதான்.
தோல் கிழிந்தால் வேற்றுமை அழியும்.
பந்து என்பது காற்றேதான்.


                                                                      

Tuesday, March 24, 2015

எஸ்.ராமகிருஷ்ணனுக்கு எழுதிய பதில் வராத கடிதம்

அன்புள்ள எஸ்ரா,

ஆத்மா நாமிற்கும் குமாரசாமிக்குமான இடைவெளி வாசித்தேன். நீண்ட நாள் கழித்து உங்கள் சிறுகதை ஒன்றை வாசிக்கிறேன். பல்வேறு விவாதங்களை எழுப்பும் சிறுகதை இது. குமாரசாமி ஜேஜேயை நினைவுபடுத்தினான்( சொற்களின் இடைவெளிக்குள் நீந்துவது சுகமானது/ வெட்டவெளியில் மூத்திரம் அடிப்பது மாதிரி./ஊரைக்கூட்டி வைத்து முதலிரவு நடத்த முடியாது)
கவிதைகள் குறித்த ஆய்வினை மேற்கொள்ளும் சிறுகதை என்பதே புதுமையான அணுகுமுறையாக இருந்தது. கோழிரோம்த்தினைக் குறித்த விவாதத்தை பிரமிள் கவிதைக்கு நீட்டியது சுவாரஸ்யமான திருப்பம். கதைக்குள் நிறைய கவிதைகள். ஈழத்து மஹாகவியின் கவிதை சந்தத்துடன் இழைந்த சுகமான அனுபவம். கவிதையைக் குறித்து கவிதையைப் போன்றே ஒரு சிறுகதை.

என் போன்று அமெரிக்காவில் இருப்பவர்கள் எல்லாம் உங்களை இணையத்தில்தான் அதிகம் வாசிக்க இயலும். நீங்கள் உங்கள் தளத்தில் நிறைய படைப்புகளை வெளியிட வேண்டுமென்று கேட்டுக் கொள்கிறேன். நன்றி.

Sunday, March 22, 2015

எழுநிலம் நாவல் - அத்தியாயம் 3

3
அம்மா வீடு கட்டுவது பற்றிச் சொன்னபோது, இவ்வளவு விரைவாகக் காரியங்கள் நடந்தேறும் என்று கிருத்திகா எதிர்பார்க்கவில்லை. தேவையான சாமான்களை மூட்டையாகக் கட்டிக் கொண்டு அந்த மாதக் கடைசியிலேயே கிளம்பிவிட்டாள் அம்மா. தம்பிதான் மணலிவரை பொருட்களைச் சுமப்பதற்கு ஒத்தாசையாகப் போய் வந்தான். அப்பா கூடப் போகவில்லை. மடத்து வேலையும், புதிதாக நிதி நிறுவனம் அமைக்கும் வேலையும் இருப்பதால் தன்னால் வர இயலாதென்று சொல்லிவிட்டார். கிருத்திகாவுக்கு மாதப்பரீட்சை இருந்தது. சாமான்களைக் கட்டிக்கொண்டு தம்பியோடு அம்மா பேருந்திலேறியபோது கிருத்திகாவின் மனத்தில் வெற்றிடம் ஒன்று சட்டென்று உருவானது. வயிறு திருகிக்கொண்டது. கோபால் அவளைப் பார்த்துக் கையசைத்தான். ‘அய்யாவுக்கு ஜாலி. ரெண்டு நாள் மணலில.’ என்றான்.  அம்மா ஜன்னல் வழியே கிருத்திகாவைப் பார்த்து, ‘ஒழுங்கா சாப்புடுறி. எங்கக்காகிட்ட உங்க ரெண்டுபேர் செலவுக்கும் மாசாமாசம் காசு கொடுக்கறேன்னு சொல்லிருக்கேன். முதல் மாசத்துக்கு இப்பவே கொடுத்தாச்சு. உங்க ரெண்டுபேருக்கும் அவ ஒண்ணும் இலவசமா இடம் கொடுக்கல. என் நகை அஞ்சு பவுன் இருக்கு அவகிட்ட.’ என்றாள். வழக்கம்போலவே கண்களால் புன்னகைத்தாள். கிருத்திகா சரி என்று தலை மட்டும் ஆட்டினாள். வாய்பேசினால் குரல் நடுங்கி அழுது விடுவோம் என்று அச்சமிருந்தது. நிறைய அழுதாயிற்று அம்மாவுடன் சேர்ந்து. கண்ணீர் வற்றும் வரை.
அம்மாவை வழியனுப்பி வைத்துவிட்டு பெரியம்மா பெண் பார்வதியுடன் வீடு திரும்பும்போது கிருத்திகாவை அம்மாவின் நினைவுகள் சூழ்ந்து கொண்டன. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாகத்தான் வீட்டின் நிலைமை அவளுக்கு மெல்ல மெல்லப் புரிய ஆரம்பித்தது. அதுவும் அவளாகப் புரிந்து கொண்டதுதான். அம்மா எதுவும் சொன்னதில்லை. இவளே கேட்டாலும், ‘இது எங்க புருஷன் பொண்டாட்டி விவகாரம். இதெல்லாம் உங்களுக்குத் தேவையில்லாத விஷயம். உங்களுக்கு வேணுங்கறத நான் செய்றேன். எவ்ளோ தூரம் படிக்கணுமோ நான் படிக்க வைக்கிறேன். உங்கப்பா ஏன் அப்படி இருக்காரு, ஏன் வீட்டைக் கவனிச்சுக்க மாட்டேங்கறாருங்கறதெல்லாம் என் பிரச்னை. அது பத்தியெல்லாம் யார் பேசுனாலும் எனக்குப் பிடிக்காது’ என்று கறாராகச் சொல்லி விடுவாள்.
வீட்டில் மகிழ்ச்சி என்ற பொருள் அம்மாவால் உருவாக்கி அளிக்கப்படுகிறதென்பதே கிருத்திகாவுக்கு வெகு அண்மையில்தான் தெரிய வந்தது. இரண்டு பேரையும் மகிழ்ச்சியாக வைத்திருப்பதே தன் தலையாய கடமை என்பதைப் போலச் செயல்பட்டிருந்தாள் அம்மா. அடுத்து கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்தல். சமயங்களில் இல்லத்தில் நிலவும் அமைதிக்குப் பொருள் தெரியாது திகைத்து நின்றிருக்கிறாள் கிருத்திகா. துள்ளாட்டம் போட்டபடி வீட்டுக்குள் வந்து தோழிகளுக்குள் நிகழ்ந்த ஏதோ ஓர் உற்சாகமான நிகழ்வை விவரிக்க விழைவாள். அம்மா ஓர் ஓரமாய் ஒடுங்கி அமர்ந்திருப்பதையும், அப்பாவின் அறையிலிருந்து புகை சுழன்று மிதப்பதையும் கண்டு அவள் உற்சாகம் வடிந்து விடும். பலமுறை உறைந்து நின்று அந்த அமைதியின் புதிருக்கு விடை தேடியிருக்கிறாள். அண்மைக்காலங்களில் அப்புதிர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவிழ்ந்த வண்ணம் இருந்தது.
கிருத்திகாவுக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்தே அப்பாவிடம் ஒட்டுதல் இல்லை. ஏனென்று அப்போது அவளால் விளக்க இயன்றிருக்காது. இத்தனைக்கும் கண்களை அம்மாவிடமிருந்து கடன் வாங்கியது தவிர, பிற அத்தனை புற அம்சங்களையும் அப்பாவிடமிருந்தே சுவீகரித்திருந்தாள். ‘ பரவாயில்ல, அப்பா மாதிரி நல்ல நெறமா வந்து பொறந்துருக்கு. மலரு மாதிரி மாநிறமாப் பொறந்திருந்தா மாப்பிள்ளை பாக்கறதுக்குள்ள பெரும்பாடாயிரும்’ என்று வீட்டுக்கு வரும் உறவினர்கள் சொல்லுகையில் கிருத்திகாவுக்கு எரிச்சல் பொங்கிக் கொண்டு வரும். ‘உங்கப்பா உன்னத்தூக்கினாலே நீ வீறு வீறுன்னு அழுவே.’ என்பாள் அம்மா. ‘ஏனோ தெரியல. அப்பனுக்கும், புள்ளைக்கும் அப்ப இருந்தே ஏழாம் பொருத்தம்.’
திருமணமானதிலிருந்தே அப்பா இப்படித்தான் என்று பெரியம்மா ஒருமுறை சொல்லியிருக்கிறாள். சுற்றுமுற்றும் பார்த்தபடி அம்மா அங்கு வரவில்லை என்று உறுதி செய்து கொண்ட பிறகுதான் பேச ஆரம்பித்தாள் பெரியம்மா. பெரியம்மாவும், அம்மாவும் அண்ணன், தம்பிக்கு வாழ்க்கைப்பட்டிருந்தார்கள். மணலியில் பெரிய இடம். அப்பா இல்லாத குடும்பமாதலால், திருமணம் முடிந்தவுடனேயே சொத்துக்களைப் பிரித்துக் கொடுத்து விட்டார்கள். அம்மா வீடும் கொமாரபாளையத்தில் வசதி படைத்த இடம்தான். இருவருக்கும் ஐம்பது பவுன் போட்டு அனுப்பி வைத்திருந்தார்கள். திருமணத்திற்குப் பிறகு இரு சகோதரர்களுமே கொமாரபாளையம்தான் ஜவுளித் தொழிலுக்கு உகந்த இடம் என்று தீர்மானித்து இங்கேயே வந்து விட்டார்கள். அப்பா போக்கியத்துக்கு ஒரு வீட்டை எடுத்துக் கொண்டு, ஒரு பழைய பட்டறையை லீசுக்கு எடுத்து ஆறு தறிகள் போட்டு தொழிலை ஆரம்பித்திருந்தார். மூத்தவர் வந்த இரண்டு ஆண்டுகளிலேயே எட்டு தறிகள் கொண்ட பட்டறை ஒன்றைச் சொந்தமாக்கி, எழுநூற்று ஐம்பது சதுர அடியில் ஒரு வீட்டையும் கட்டி விட்டார்.
கிருத்திகாவின் அப்பாவும், பெரியப்பா ரத்தினசாமியும் தொழில் ஆரம்பித்த நேரம் லுங்கிகள் விசைத்தறியில் ஓட்டக்கூடாது என்ற சட்டம் வந்து விட்டது. விசைத்தறியில் ஓட்டி ஏராளமான லுங்கிகள் உற்பத்தி செய்யப்பட்டு ஏற்றுமதி செய்யப்படுவதால், சேலம், நாமக்கல், ஈரோடு மாவட்டங்களில் கைத்தறியை நம்பிப் பிழைப்பு நடத்துபவர்களின் தொழில் பாதிக்கப்படுவதாக நீண்ட காலமாக எழுந்து வந்த குரலுக்கு அரசு கடைசியாக செவிசாய்த்திருந்தது. இதனால் கைத்தறிக்காரர்கள் மகிழ்ந்தாலும், வட மாநிலங்களுக்கு லுங்கி ஏற்றுமதி செய்து பெரும் லாபம் கண்டு வந்த குட்டிக் குட்டி விசைத்தறி முதலாளிகளுக்கு இச்செய்தி பலத்த இடியாக வந்திறங்கியது. பலர் விசைத்தறித் தொழிலை விட்டு வட்டித் தொழிலுக்கும், டிபார்ட்மெண்டல் ஸ்டோர் வைப்பதற்கும் சென்று விட்டனர். பள்ளிபாளையத்தில் விசைத்தறிகள் பழைய இரும்பு போல கிலோக்கணக்கில் விற்கப்பட்டதாம். பல விசைத்தறித் தொழிலாளர்கள் பக்கத்து ஊர்களுக்கு நிலக்கடலை விவசாயம் செய்யப் போய் விட்டனர். செழிப்பில் ஊறிக்கிடந்த ஊர் இரண்டு வருடங்கள் தொழில் நலிந்து வறண்டு கிடந்தது. கட்டணம் செலுத்த இயலாததால் நிறைய பேர் தங்கள் குழந்தைகளை மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளிலிருந்து விலக்கி அரசுப் பள்ளிகளில் சேர்த்து விட்டனர். இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் தறிச்சத்தம் கேட்ட ஊர் அமைதியில் சுருண்டு கிடந்தது.
கிருத்திகாவின் அப்பாவுக்கு தொழில் மீதிருந்த நம்பிக்கை போய்விட்டது. அவர் கல்லூரி படிப்பு முடித்தவர். தன் அறிவின் மீது அபார நம்பிக்கை கொண்டவர். எனவே தறிகளை வந்த விலைக்கு விற்று விட்டு வட்டிக்கு கடன் விடும் சிறிய நிறுவனம், அல்லது கடை என்று சொல்லலாம், ஒன்றைத் துவங்கினார். தொழிலற்று வருந்திக் கிடந்த தொழிலாளர்கள் அநேகர் அவரிடம் கடன் வாங்கினார்கள். வாராவாரம் அசலும், வட்டியும் சேர்த்து ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையைக் கட்ட வேண்டும். பத்து சதவீதம் மாத வட்டி வந்தது. தறித்தொழிலில் இரு மாதங்களில் உழைத்து வரும் வருமானம், இத்தொழிலில் ஒரே மாதத்தில் வந்தது. பெரும்பாலும் தொழிலாளிகள் உள்ளூரைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் சதாசிவத்துக்கு அலைய வேண்டிய அவசியமும் இல்லாது போய் விட்டது. காசு வீடு தேடி வந்தது.
ரத்தினசாமி பள்ளியிறுதி வரை மட்டுமே படித்தவர். ஆனால் தறித்தொழிலில் பதினான்கு வயதிலிருந்தே உழன்று வருபவர். இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும் இத்தொழிலை விட அவருக்கு மனம் வரவில்லை. மரணப்படுக்கையில் வீழ்ந்து விட்ட இத்தொழிலை காப்பற்றுவதற்காக, தொழிலைத் தொடர்வதற்கான ஆதாரமும், ஆர்டர்களும் தேடி வேற்று மாநிலங்களுக்குப் பயணமான பிற தறிக்காரர்களுடன் அவரும் பயணமானார். இத்தொழிலில் நிலைநிற்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் சிறு வயதில் கற்ற இந்தி மொழி அவருக்குக் கை கொடுத்தது. குஜராத் மாநிலம் சூரத்துக்கும், மஹாராஷ்டிர மாநிலம் பம்பாய்க்கும் பயணம் செய்து பல்வேறு ஜவுளி முதலாளிகளிடம் ஆர்டர் கேட்டார். மிகுந்த முயற்சிக்கும் அலைச்சலுக்கும் பின் கிடைத்த சில ஆர்டர்கள் நசிந்து போக இருந்த அவரது தொழிலை உயிர்ப்பிக்கப் போதுமானதாக இருந்தது. காடாத்துணி ஆர்டர்கள்தாம். லுங்கி அளவுக்கு லாபம் தரவிட்டாலும், தறியை ஓட்டத்தில் வைத்திருக்க நிச்சயம் உதவும். புதுத் தெம்புடன் ஊர் திரும்பினார். அவர் பட்டறையில் தறித்தொழில் மீண்டும் உயிர் பெற்றது. அவர் கடும் உழைப்பாளி. இரண்டே வருடங்கள்; அவர் தொழில் விடாது நடக்கும் விதமாக ஆர்டர்கள் வந்த வண்ணம் இருந்தன. வெளிநாட்டு ஆர்டர்கள் எடுத்து ஏற்றுமதி செய்யும் பெரு முதலாளிகள் குறித்த காலத்தில் உற்பத்தியை முடிக்கும் பொருட்டு ரத்தினசாமி போன்ற சிறு தறி முதலாளிகளிடமும் ஆர்டர்களைக் கொடுத்து வந்தனர். ஏற்றுமதி ரகங்களுக்கு வரும் லாபம் மிகப்பெரிது. தரமாகத் தயாரிக்கப்பட்டு, குறித்தகாலத்தில் ஏற்றுமதியும் செய்யப்பட்டு விட்டால் ஆர்டர் பணம் உடனே கிடைத்து விடும். இந்திய முதலாளிகளைப் போல மேலை நிறுவனங்கள் கூலிப்பணத்தை இழுத்தடிப்பதில்லை. எனவே மளமளவென்று ரத்தினசாமியின் பொருளாதார நிலை உயர்ந்தது. வீட்டைக்கட்டினார். சொந்தமாகத் தறிகள் வாங்கிப்போட்டார்.

தன் வழியைப் பின்பற்றுமாறு அண்ணன் தன்னிடம் துவக்கத்திலேயே கூறியதை சதாசிவம் ஏற்கவில்லை. இனி இந்தத் தொழிலில் ஈடுபட்டு நேரத்தையும், உழைப்பையும் விரயமாக்கத் தன்னால் இயலாது என்று கூறி நிதித்தொழிலைக் கையிலெடுத்திருந்தார். முதலில் கொழுத்த லாபம் கொடுத்த அத்தொழில் காலம் செல்லச் செல்ல கிடைத்துக் கொண்டிருந்தது லாபமல்ல, முதல் மட்டுமே என்று நிரூபித்தது. கடன் வாங்கிய பலர் இடையிலேயே தொழில் தேடி ஊர் விட்டுச் சென்று விட்டனர். முதற் சில மாதங்களில் வசூலிக்கப்பட்டிருந்த தொகையைக் கொண்டு கொமாரபாளையத்திலேயே பைபாஸ் தாண்டி முட்காடாக இருந்த  பகுதியொன்றில் ஆயிரத்து முன்னூறு சதுர அடிகளில் ஒரு துண்டு நிலத்தை வாங்கினார். நிலத்துக்குக் கொடுக்க வேண்டிய தொகை முழுவதும் தன்னிடம் இல்லாததால் முக்கால் பங்கு தொகையை அவரும், கால் பங்கு தொகையை அவரது நண்பர்கள் இருவருமாகப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். நிலம் அவர்கள் மூவரது பெயரிலும் பதிவாகியிருந்தது. போட்ட முதல் நிலத்தில் போய் மாட்டிக் கொண்டு விடவே, தொழில் நசித்த நிலையில் சதாசிவம் கையில் பணமின்றித் திணறினார். நிலத்தை உடனே விற்க முடியவில்லை. அடிமாட்டு விலைக்குக் கேட்டார்கள். இந்தக் கால கட்டத்தில் அம்மாதான் கர்சீஃப் தைத்து வீட்டின் அன்றாடத் தேவைகளைக் கவனித்துக் கொண்டாள். அவளது மாத சம்பாத்தியம் இரண்டாயிரத்தில் வீட்டுச் செலவுகளைப் பராமரித்து, பிள்ளைகள் இருவரின் மகிழ்வுச் செலவுகளையும் கவனித்துக் கொண்டாள். 

Sunday, March 15, 2015

சிவராம காரந்தின் அழிந்த பிறகு

சிவராம காரந்தின் அழிந்த பிறகு
சிவராம காரந்தின் அழிந்த பிறகு நாவலை சித்தலிங்கையா மொழிபெயர்ப்பில் இரண்டே நாட்களில் வாசித்து முடித்தேன். ஜெயமோகன் எழுதிய கண்ணீரைப் பின்தொடர்தல் என்ற நூலில் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ள நாவல்களில் ஒன்று இது.
ரயிலில் நட்பு கொண்ட நண்பர் யசவந்த ராயர் மரணத்துக்குப் பிறகு அவரது வேண்டுகோள்களை நிறைவேற்றப் புறப்படுகிறார் ஆசிரியர் சிவராம காரந்த். இந்தப்பயணத்தில் அவர் சந்திக்கும் நண்பரின் உறவினர்கள் மூலமாக யசவந்தரின் வாழ்க்கை குறித்தும், அவரது மேன்மையான பண்பு நலன்கள் குறித்தும் அறிந்து கொள்கிறார். மட்டுமன்றி நற்பண்புகள் நிறைந்த ஒருவனைச் சுற்றி வாழும் சுயநலம் மிகுந்த உறவுகள் குறித்தும் அறிந்து கொள்கிறார். நண்பர் உயிரோடிருந்தால் தன்னை நம்பியிருந்த, தன் நலனையே பெரிதென மதித்த உயிர்களுக்கு என்னென்ன விதத்தில் உதவ வேண்டும் என்று எண்ணியிருந்திருப்பாரோ அவற்றைத் தன் கடமையாகவே எண்ணி செய்து முடிக்கிறார் ஆசிரியர். யசவந்த ராயரின் உறவுகளினூடாக ஆசிரியர் நிகழ்த்தும் பயணமே நாவலின் கதை.
       யசவந்த ராயர் இறப்பதற்கு முன் அவர் இறுதிக்காலத்தில் வரைந்த ஓவியங்களையும், நாட்குறிப்புகளையும், தன்னிடமிருந்த பதினைந்தாயிரம் ரூபாய் பணத்தையும் சிவராமகாரந்திடம் விட்டுச் செல்கிறார். அந்நாட்குறிப்புகளையும், அவரது ஓவியங்களையும் கொண்டு, தான் சிறிது காலமே பழகியிருந்த நண்பரின் குணச்சித்திரம் பற்றிய கற்பனையை உருவாக்கிக் கொள்கிறார் ஆசிரியர். நான்கு பேருக்கு தன் பெயரில் மாதாமாதம் பணம் அனுப்பச் சொல்லிக் கேட்டிருப்பார் யசவந்தர். அந்த நான்கு பேரையும் சந்தித்து நண்பரின் ஆளுமையைப் பற்றி அறிய விழைகிறார் காரந்த். அந்தப் பயணத்தில் அவர் சந்திக்கும் யசவந்தரின் உறவினர்களும், ஊர் மக்களும் அவரைப் பற்றிச் சொல்லும் கதைகளும், நிகழ்ச்சிகளும் அவர் பற்றித் தான் மனத்தில் வரைந்து வைத்திருந்த சித்திரம் சரியே என்பதை காரந்துக்கு உறுதிப் படுத்துகின்றன. யசவந்தரைச் சுற்றியிருந்த உறவுகளில் யார் அவர் மீது உண்மையிலேயே அக்கறை கொண்டவர்கள் என்பதையும், யார் அவர் செல்வத்தின் மீது மட்டும் குறியாயிருப்பவர்கள் என்பதையும் அவரது பயணம் அவருக்கு உணர்த்துகிறது. அவர் மீது அன்பு கொண்டவர்களின் ஆசையை நிறைவேற்றும் விதமாகவும், வாழ்க்கைக்கு உதவும் வண்ணமும் அவர் தன்னிடம் அளித்துச் சென்ற பணத்தைச் செலவிடுகிறார். தன் நண்பரின் கடமையைத் தானிருந்து செய்து முடித்து விட்ட திருப்தியில் மனம் நிறைகிறார்.
       நாவலில் கன்னட நிலத்தின் பல்வேறு பகுதிகளைச் சித்திரங்களாக அறிமுகப்படுத்துகிறார் காரந்த். அவருக்கு ஓவியத்தில் இருக்கும் ஆர்வம் யசவந்த ராயர் இறுதியாக விட்டுச் சென்ற ஓவியங்களை அவர் விவரிப்பதிலிருந்து தெரிகிறது. கதை முழுக்க ஒரு பெயராகவே வரும் யசவந்தர் தன் உயர்ந்த பண்பு நலன்களாலும், உறுதியான கொள்கைகளாலும் நம் மனதில் உயர்ந்து நிற்கிறார். அவருக்கு இருக்கும் சில ஒவ்வாத பலவீனங்கள் கூட அவரது ஆளுமையின் பிரம்மாண்டத்தின் முன் மறைந்து விடுகின்றன.

       வேகமாகச் செல்லும் நாவல். வாசிக்கச் சுகமாகவும், ஸ்வாரஸ்யமாகவும் உள்ள நாவல். சித்தலிங்கையாவின் மொழிபெயர்ப்பு அருமையானது; எளிமையான சொற்களும், சிக்கலில்லாத வாக்கியங்களும் கொண்டது. தேசிய புத்தக நிறுவனத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ள இந்த நாவலை www.openreadingroom.com என்ற தளத்தில் வாசிக்கலாம். தரவிறக்கிக் கொள்ளும் வசதியும் தரப்பட்டுள்ளது. மேலும் பல முக்கியமான இந்திய நாவல்கள் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பில் இந்தத் தளத்தில் வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன. அழியாச் சுடர்கள், உலக இலக்கியம் தளங்கள் போன்று இத்தளமும் பரவலாக இலக்கிய வாசகர்களிடத்துச் சென்றடைய வேண்டும்.  

Monday, March 9, 2015

தமிழ் நாவல்கள் இணையத்தில் வாசிக்க



 நான் ஒரு பொக்கிஷத்தை அண்மையில் கண்டறிந்தேன். அது குறித்து ஜெயமோகனுக்குக் கடிதம் எழுதினேன். அவர் தளத்தில் வெளியானால் நிறைய பேரை அது சென்றடையும் என்பதற்காக. விரைவில் அவர் வெளியிடுவார் என நினைக்கிறேன்.

ஜெயமோகன் கண்ணீரைப் பின்தொடர்தல் என்ற நூலில் குறிப்பிட்டுள்ள பல நாவல்கள் கீழ்க்கண்ட தளத்தில் கிடைக்கின்றன. தரவிறக்கமும் செய்து கொள்ளலாம். அற்புதமான தளம். நாவல்கள் என்ற டேக் ஐ கிளிக் செய்து பாருங்கள்.


Tuesday, February 24, 2015

எழுநிலம் நாவல் - தொகுப்பு

எழுநிலம் நாவல் - அத்தியாயம் 2

2
       வேப்ப மரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த காமாட்சி சாணிபோட்டு அதன் மேல் சிறுநீர் கழித்து, தனக்குப் பின்னிருந்த நிலத்தைச் சகதி பண்ணி வைத்திருந்தது. பின்னங்காலைச் சகதிக்குள் உதைத்து, தலையைச் சிலுப்பிக் கொண்டது. கழுத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த மணி குலுங்கியது. ஆசிரமத்து மதில் சுவர்மேல் அமர்ந்து கொண்டு நீலி அகவிக்கொண்டிருந்தது. வெளியில் சென்ற எவரோ வாயிற்கதவை மூடாமல் சென்று விட்டார்கள். மிதிவண்டிகளில் ஷிஃப்ட்டுக்குச் செல்லும் ஆண்கள் உரத்த குரலில் வாதிட்டபடியே சென்றது ஒருக்களித்துத் திறந்திருந்த வாயிற்கதவின் ஊடே தெரிந்தது. வெளியில் முன்மதிய வெயில் அனல் கிளப்பிக் கொண்டிருந்தது. ஆனாலும் ஆசிரம வளாகத்துக்குள்ளே மரங்களின் தயவில் நிழல் நிலத்தை அணைத்தபடியிருந்தது. சதாசிவம் வேட்டியை கால்களுக்கிடையில் செருகிக்கொண்டு ஆசிரமப்படிகளில் அமர்ந்திருந்தார். சாணிபூசி மெழுகப்பட்டிருந்த வாசலில் இரைத்திருந்த தானியத்தைக் கொத்தித் தின்றபடி வெடுக்கு வெடுக்கென்று ஒய்யாரமாய் நடைபயிலும் அடர் சாம்பல் நிறப் புறாக்களை தலை துருத்தி உற்றுப்பார்த்த வண்ணம் இருந்தார். மடியில் ஆசிரமத்து கணக்கு, வழக்கு நோட்டு விரித்துக் கிடந்தது. கொட்டகைக்கு அருகில் இருந்த மலர்ச்செடிகளுக்கு செழியன் தண்ணீர் விட்டுக் கொண்டிருந்தான். தோளுக்குமேல் வளர்ந்த செடிகளுக்கு தண்ணீர் விடுகையில் பாத்தி கட்டி வளர்க்கப்பட்டிருந்த ரோஜாச்செடிகள் காலில் மிதிபட்டதைக் கவனிக்காமலேயே நகர்ந்து சென்றான். அவனையே கண்கள் சற்று நேரம் பின்தொடர்ந்தன. பின் சட்டென்று ஞாபகம் கொண்டவராய் சட்டைபயிலிருந்து பேனாவை எடுத்து நோட்டுப்புத்தகத்தில் ஒரு திருத்தத்தை மேற்கொண்டார்.
       சுவாமிகள் ஆசிரமத்துக்குள்ளிருந்து வெளியே வந்தார். காவித்துண்டால் வெற்றுடலைப் போர்த்தியிருந்தார். வாயில் பக்கம் வந்து நின்று, ‘சதாசிவம்’ என்றார்.
       சதாசிவம் திடுக்கிட்டு எழுந்து நின்று, ‘ நம்ஸ்காரம் சாமி’ என்றார்.
       ‘மோர் சாப்பிட்டீங்களா? கிச்சன்ல இருக்குமே!’
       ‘இந்தா போறேன் சாமி. இந்த மாசக் கணக்கு முடிச்சுட்டேன். குரு பூஜைக்கு பூஜை சாமானும், மளிகை அயிட்டமும் வாங்கப் பணம் கொடுத்தனுப்பணும்.’
       சுவாமிகள் சதாசிவத்தை உட்காருமாறு சைகை செய்துவிட்டுத் தானும் திண்ணையில் அமர்ந்து கொண்டார்.
       ‘ அடுக்களையில் மேல்கூரை மேக்குப் பக்கம் ஒழுகுதுன்னு சொன்னாங்க. அடைக்க ஆள் சொல்லியிருக்கேன். ஆசிரமத்துக்குள்ளே ரெண்டு ட்யூப்லைட்டு மாத்தணும். ஸ்க்ரீன் துணியெல்லாம் அழுக்காயிக் கெடக்கு, புது ஸ்க்ரீன் வாங்கணும். போனவாரம் கிளாஸ் வரைக்கும் காணிக்கை வந்தது கணக்கெடுத்ததுல நாலாயிரத்துச் சொச்ச ரூவா நிக்குது. இன்னும் ரெண்டு வார காணிக்கை சேர்ந்தா குருபூஜைக்கு அன்னதானம் ரெடி பண்ணிடலாம் சாமி’
       சுவாமிகள் உடலும், விழிகளும் அசையாது கேட்டுக் கொண்டார். ‘ நம்ம ஆசிரமம் இந்த உலகத்துக்குள்ளதான் வ்யவஹாரம் பண்ணிட்டிருக்குங்கறது உங்ககிட்ட பேசேல்லைதான் தெரியுது சதாசிவம். உங்க சம்பளம் எடுத்துக்குங்க. அடுக்களைல சாப்பாடு இருக்கும் எடுத்துக்குங்க. நாளைக்கு காலம்பற கிளாஸ்ல திருமந்திரத்தில மூன்றாம் தந்திரம் பற்றிக் கொஞ்சம் சொல்லலாம்னு இருக்கேன். அதுல அட்டாங்கயோகம் பற்றித் திருமூலர் பாடியிருக்கார். நீங்களும் வந்துருங்களேன்.’
       ‘கடோபநிஷத் வகுப்பு முடிஞ்சிருச்சா சாமி’
       ‘இன்னும் முடியல்ல. வர்ற குரு பூஜைக்குள்ள அதை முடிக்க ஏலாது. கிளாஸ்ல திருப்பித் திருப்பி யோகம், தியானம், பிராணாயாமம் பற்றிய கேள்விகள் தொடர்ந்து கேட்டுகிட்டே இருக்காங்க. திருமூலரை ஆதாரமா வைச்சுகிட்டு அஷ்டாங்க யோகத்தை முடிச்சுடலாம்னு பார்க்குறேன்.’
       ‘ஞான சாதகனுக்கு ஹடயோகம், பிராணாயாமம், தியானம் எல்லாம் அவசியமா சாமி?’
       ‘அவசியமில்லைன்னு சொல்லிர முடியாது சதாசிவம். ஞானந்தான் மோக்ஷத்துக்கு ஒரே பாதை. நீங்க சொன்னதெல்லாம் ஞானப்பாதையில போறதுக்கு சாதகனைத் தகுதிப்படுத்துது.’
       ‘யோகம் பண்ணி வர்ற சித்திகள் பின்னாடி சாதகன் போயிறக்கூடாது.’
       ‘ஆமா. அட்டாங்கயோகம் சாதகனுக்கு ஒரு ஒழுக்கத்தைத் தருகிறது. வேதாந்தம் படிக்கும்போது அவனுக்கு அதில சிரத்தையும், கவனமும் கொள்றதுக்கு அந்தப் பயிற்சி அவனுக்கு உதவுது. ஞானப்பாதையில வேகமா போகணும்னா ஒழுக்கமும், மன ஒருமைப்பாடும் ரொம்ப முக்கியம். லௌகீக விஷயங்களுக்கே இதெல்லாம் தேவையாயிருக்கே சதாசிவம்! நீங்க வாங்க, நாளைக்கு வாங்க. இப்ப நேரமாச்சு. சாப்பாடு எடுத்துட்டுக் கிளம்புங்க.’
       ‘சரிங்க சாமி. அப்ப நான் உத்தரவு வாங்கிக்கறேன்.
                சுவாமிகள் வலது கையைத் தூக்கி ஆசிர்வதித்துவிட்டு வேகமாய் உள்ளே சென்று மறைந்தார். சதாசிவம் ஆசிரமத்துக்குப் பக்கவாட்டிலிருந்த அடுக்களைக்குச் சென்று ஓர் ஆளுக்கு உண்டான உணவை எடுத்து வாழையிலையில் கட்டி, செய்தித்தாள் பொட்டலமாக்கி எடுத்துக்கொண்டார்.
       சாலையில் இறங்கி நடந்தபோது வெயில் தோலை எரித்தது. சட்டைப்பையிலிருந்து அலைபேசியை எடுத்து அழுத்தி உயிர் கொடுத்தார். இரண்டு நிமிடம் நடந்தபின் பெட்டிக்கடை ஒன்றின் பக்கம் ஒதுங்கினார். கடைக்குள்ளிருந்து, ‘ அண்ணா வணக்கங்க!’ என்றான் கடைக்காரன். ஒருகையை உயர்த்தி வணக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டு அலைபேசியை நோக்கிக் குனிந்தார். இடது கையிலிருந்த தாளைப்பார்த்து அலைபேசியில் எண்களை அழுத்தினார்.
       ‘ ஆறுமுகங்களா. நான் சதாசிவம் பேசறேங்க. மணி அண்ணந்தான் உங்க நம்பர் குடுத்துருந்தாரு. .       .ஆமாங்க, அது விஷயமாத்தான்.    .  . இல்லிங்க தறிபோட்டிருந்தேன். லீசுக்குத்தான். இப்ப எல்லாம் குடுத்தாச்சு. ஊர்ல வீடு ஒண்ணு கட்டலாம்னு. அதுல பணத்தை இறக்கியாச்சு. ஆமாங்க, இடம் பூர்விகந்தான். மூணு சென்ட்ல வீட்டைக் கட்டிட்டு, பக்கத்துலயே ஒரு ஆறு தறி ஓடற மாதிரி பட்டறையொண்ணும் போட்டுடலாம்னு இருக்கேங்க.      .   .எதுங்க? இல்லிங்க இது வந்து பட்டறபோடற வரைக்கும் பொழப்பு நடக்கணுமில்லிங்க. அதான் ஒரு ஃபைனான்ஸ் போட்டுறலாமுன்னு ஒரு ஐடியா. ஒரு ஒர்ருவா இருந்தாப் போதுங்க... போதுங்க. நாலு பேருங்க பார்டனர்ஷிப்பு. எல்லாம் நம்ம சினேகிதகாரப்பசங்கதான்... ஆஃபிசுக்கு இடமெல்லாம்கூட பாத்தாச்சு... அதனாலென்னங்க?  போட்டுறலாங்க. வர்ற வெள்ளிக்கிழமைங்களா? ஓகேங்க. சரிங்க, சரி சரிங்க...’
       ‘என்னங்கண்ணா? பெரிய பிஸினஸ் காரியமெல்லாம் நடக்குறாப்புல இருக்கு.’ என்றான் கடைக்காரன்.
       சதாசிவம் முகத்தில் எந்த மாற்றத்தையும் காட்டாமல் ஒரு வில்ஸ் பாக்கெட் வாங்கிக்கொண்டார். ‘பொட்டலம் வந்துடுச்சா?’ என்று கேட்டார். கடைக்காரன் குனிந்து கல்லாப்பெட்டியின் கீழிருந்த கூடையிலிருந்து ஒரு பொட்டலத்தை எடுத்து அவரிடம் கொடுத்தான். அதை வெடுக்கென்று வாங்கிக்கொண்டு, ‘கணக்கில எளுதிக்கோ’ என்று சொல்லிவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தார். சாலையில் வெயில் படுத்துக்கிடந்தது. மிதிவண்டி கேரியரில் நாலடி உயரத்துக்குப் பிளாஸ்டிக் பொருட்களை அடுக்கிக்கட்டி எம்பி எம்பி மிதித்தபடி போனான் ஒருவன். சதாசிவம் வேட்டியை ஒரு கையால் கொத்தாய்ப் பிடித்தபடி வேகமாய் நடந்தார்.
       துவைத்த துணிகளை மடித்து வைத்துக்கொண்டிருந்த மலர்விழி நிமிர்ந்து சதாசிவம் உள்ளே வருவதைப் பார்த்தாள். இறுகிய முகத்துடன் முன்வாசலில் நுழைந்து செருப்புகளைக் கழற்றினார் சதாசிவம். ‘ போய் மூஞ்சி, கைகால் கழுவிட்டு வாங்க. சாப்பாடு எடுத்து வச்சிருக்கேன்’ என்றாள்.
       ‘உஞ்சாப்பாடு எவனுக்குடி வேணும்? இன்னிக்கு சாமி சாப்பாடு எனக்கு’ என்றவர் நேரே கூடத்தைக் கடந்து தன்னறைக்குப் போனார்.
       கொண்டுவந்த பொட்டலத்தை விரித்து உணவை உண்டு முடித்தார். பின் சுவரில் சாய்ந்து கொண்டு பெட்டிக்கடையில் வாங்கிய பொட்டலத்தைப் பிரித்தார்.
#      #      #
கிருத்திகா பள்ளிவிட்டுத் திரும்பி வீட்டுக்குள் நுழைந்ததுமே முகம் சுளித்தாள். ‘என்னம்மா, வீட்டுக்குள்ள ஒரே புகை வாசனை. தம் அடிக்கறதுன்னா பாத்ரூம்ல போய் அடிக்கச் சொல்லவேண்டியதுதானே. எப்பப் பார்த்தாலும் வீட்டுக்குள்ளே அடிக்கவேண்டியது’ என்று சலித்துக் கொண்டாள்.
‘ நீயேதான் போய் சொல்லேன்.’
‘நான்லாம் போயி அவருகிட்ட பேசமாட்டேன்.’
‘அப்பப் பேசாம சகிச்சுக்கோ. அவரு இந்த வீட்டுக் குடும்பத் தலைவர்.’
‘குடும்பத் தலைவர்னா குடும்பத்தைக் காப்பாத்தறதுல காட்டணும் அதை.’ என்றாள் கிருத்திகா.
‘சத்தமா பேசாதடி கேட்டுறப்போவுது அவருக்கு’ என்றாள் அம்மா.
அறையிலிருந்து ‘மலரு!’ என்று சதாசிவம் அழைத்தார். மலர்விழி கிருத்திகாவிடம் உடைமாற்றும்படி சொல்லிவிட்டு அவர் அறை நோக்கி வேகமாய் நடந்தாள்.
சதாசிவம் அவளிடம் தனது நிதி நிறுவனம் அமைக்கும் திட்டம் பற்றிச் சொன்னார். மலர்விழி அதிர்ச்சியடைந்து இப்போ எதுக்குங்க கடன் வாங்கணும் என்று கேட்டாள். சதாசிவம் அதுக்காக என்னை சும்மா இருக்கச் சொல்கிறாயா என்று கேட்டார். மணலிக்கு வந்து வீட்டையும், பட்டறையும் கட்டி முடிக்கலாமல்லவா என்று கேட்டாள் மலர்விழி. அதற்கு ஆறுமாதமாகிவிடும் என்றும் அதுவரை தன்னால் சும்மா இருக்க முடியாதென்றும் சொன்னார். வாரம் ஒருமுறையோ, இருமுறையோ கொமாரபாளையம் வந்து தொழிலைப் பார்த்துக் கொள்ளமுடியும் என்றும், தன் நண்பர்கள் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொள்வார்கள் என்றும் சொன்னார். இந்தத் தொழில் விருத்தியடைந்தால், தறித்தொழிலை இன்னும் விரிவாக்கி ஏற்றுமதி ரகத்துணிகளை ஆர்டர் எடுக்கமுடியும் என்று சொன்னார். இன்னும் இரண்டு வருடத்தில் கட்டப்போகும் புதுவீட்டுக்கு மேலே ஒரு அறையும் போட்டுவிடலாம் என்றும் சொன்னார். ‘இதுல நம்ம வேல கொஞ்சம்தாண்டி. கடன் வாங்கறவன் பூரா லோக்கல் ஆளுங்க. தறி ஓட்டறவனுங்க. வாராவாரம் கூலி வாங்கிக் கடனை அடச்சிர மாட்டானுங்க?’ என்றார்.
‘என்னமோ, புதுசா வீடு கட்டற நேரத்துல இப்படி நமக்குத் தெரியாத தொழில்ல கால உடணுமான்னு பார்த்தேன்’
‘என்னடி தெரியாத தொழில்? எங்கப்பாரு கொஞ்ச காலம் இந்தத் தொழில் செஞ்சவர்தான். பெரிய அண்ணாரு கூட பண்ணிருக்காரு. எல்லாம் நான் கூட இருந்து பார்த்தவன்தான். அப்புறம் நம்ம சினேகிதங்க என்னை உட்டுருவாங்களா?’

ஃபைனான்ஸ் வைப்பதற்குத் தேவையான அவரது பங்கு ஒரு லட்சத்து ஐம்பதாயிரத்தில் ஒரு லட்சம் ரூபாய் ஒன்றேகால் ரூபாய் வட்டியில் வெள்ளிக்கிழமை கையில் கிடைத்து விடும். மீதி ஐம்பதாயிரம் புரட்டுவதற்காக மலர்விழி தன் கைவளையல்கள் இரண்டையும், மூன்று பவுன் கழுத்துச் சங்கிலியையும் கழற்றிக் கொடுத்தாள்.

Saturday, February 14, 2015

எழுநிலம் நாவல் - அத்தியாயம் 1

1
கிருத்திகா பள்ளிக்கருகில் இருந்த ஒற்றைக் கொய்யாமரத்தருகில் சைக்கிளை நிறுத்தி மரத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். உருண்டு பருத்த காய்கள் ஆங்காங்கு தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஒன்றிரண்டு பழங்களும் கண்ணில் பட்டன. இந்த மூன்று ஆண்டுகளில் ஒரு முறையாவது இம்மரத்தின் கனியைத் தின்று பார்த்திருக்கிறோமா என்று யோசித்துப் பார்த்தாள். இல்லவே இல்லை. தான் மட்டுமல்ல, வேறு யாருமே அம்மரத்திலிருந்து காய் கவர்ந்து உண்டதாகத் தெரியவில்லை. நன்கு பழுத்தபின் பழங்கள் உதிர்ந்து தரையில் உடைந்து சிதறிக் கிடக்கும். ஒவ்வொரு பழமும் பிளந்து இளஞ்சிவப்பு உட்புறம் தெரிய விதைகள் வழிய மண்ணில் புரண்டு கிடக்கும். அணில்கள் மட்டும் குறுகுறுவென குறுக்கும் நெடுக்கும் ஓடியபடி மரத்தின் மேலுள்ள பழங்களைக் கொறிக்க முயன்று கொண்டிருந்தன. ஒன்றிரண்டு அணில்களால் எத்தனைப் பழங்களைத் தின்று விட முடியும்?
மரத்தடியில் கட்டில் வைத்து ஈ ஓட்டியபடி தின்பண்டங்கள் வியாபாரம் செய்யும் கிழவி, ‘ஏங்கண்ணு, எலந்தவடை வேணுமா?’ என்றாள்.
கிருத்திகா தலையைக் கீழிறக்கி, ‘ இல்லீங்க பாட்டி, இன்ட்ரோல் உடும்போது வந்து வாங்கறேன்என்று ஆறுதலளிக்கும் விதத்தில் பதில் சொன்னாள். முதுகுக்குப் பின்னால் மாணவிகள் சரசரவென்று பள்ளிக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்ததை உணர்ந்தாள். சைக்கிளைத் திருப்பி பள்ளிக்குள் போனாள்.
மூன்றாம் பீரியடில் அறிவியல் ஆசிரியை கிருத்திகாவை அழைத்து, எல்லா மாணவிகளிடமிருந்தும் ரெகார்டு நோட்டை வாங்கி மேஜையில் வைக்கச் சொன்னாள். ரெகார்டு நோட்டுகளைத் திருத்த ஆரம்பித்தபடி, கிருத்திகாவை வகுப்பறையின் முன்னால் நின்றுகொண்டு மாணவிகளை மேற்பார்வை பார்க்கச் சொன்னாள். பல்வேறு சூழ்நிலைகளுக்கேற்ப எவ்வாறு பாலூட்டிகள் தங்களைத் தகவமைத்துக் கொள்கின்றன என்று விளக்கும் ஒன்பது குறிப்புகளை எல்லாரும் மனனம் செய்ய வேண்டும். யாராவது தேவையின்றி உரையாடலில் ஈடுபட்டால் அவர்கள் பெயர்களைக் குறித்து ஆசிரியையிடம் தர வேண்டும். அவர்களைத் தண்டிப்பதற்கென்று தனி நேரம் உண்டு. பாலூட்டிகளின் தகவமைப்புகளையும், சகமாணவிகளின் போக்கையும் நின்றபடி ஒரே காலத்தில் அறிவது கிருத்திகாவுக்குக் கடினமான காரியமாக இருந்தது. திருத்திக்கொண்டிருந்த ஆசிரியை திடீரென்று கிருத்திகா பக்கம் திரும்பி, ‘ என்னடி இரண்டு நோட்டு குறையுது? முண்டம், எல்லாரும் சரியாக் குடுத்துட்டாங்களான்னு பார்த்து வாங்கறதில்ல?’ என்று முறைத்தாள். போடி, போய் வாங்கிட்டு வாஎன்றாள். அவள் இருந்த கடுப்பில் வார்த்தைகள் நசுங்கி அழுத்தத்தோடு வெளிவந்தன. வயிற்றில் ஏற்பட்ட மெல்லிய நடுக்கத்தோடு மாணவிகள் பக்கம் நகர்ந்தாள் கிருத்திகா. காலையில் கொய்யாமரத்தில் பார்த்த அணில்கள் நினைவு வந்தது. பரபரவென்று வகுப்புக்குள் தேடினாள். உடனே நினைவு வந்து விட்டது. பக்கத்திலிருந்த சுகன்யாவை மறந்து விட்டாள். இவளாவது கூப்பிட்டுக் கொடுத்திருக்கலாம். எப்போதும் போல, எதற்கு வாங்குகிறோம் என்று தெரியாமல் திட்டு வாங்கியாகி விட்டது. அருகில் சென்று பார்த்த போது, தரையில் கால்களைப் பரப்பி அமர்ந்து, தலை குனிந்து பரபரப்பாக எழுதிக் கொண்டிருந்தாள் சுகன்யா.
ஏய், இன்னும் முடிக்கலாயாடி? அய்யய்யோ, இன்னிக்கு முடிஞ்சுது. யாராவது லீவுன்னு சொன்னாலாவது மிஸ் உட்டுருவாங்க. இப்போ கொண்டு போய் கொடுத்தா எப்டிறி?’ என்றாள் கிருத்திகா. சொன்னவுடனேயே மாலதி அன்று பள்ளிக்கு வரவில்லையென்று தெரிந்து விட்டது.
‘.ஏய், இல்லப்பா ப்ளீஸ்பா, மனித இதயம் படம் மட்டும் வரைஞ்சுட்டு குடுத்தர்றேன். நீ மிஸ்ஸூக்குத் தெரியாம  கொண்டு போய் வச்சுடேன், ஏய், ப்ளீஸ்பாஎன்று கெஞ்சினாள்.
கிருத்திகாவுக்கு சட்டென்று என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. சுகன்யாவைக் காப்பற்ற முடிந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. ஆனால் எப்படி சமாளிப்பது. சற்றே குழம்பிப் போய் விழித்துக் கொண்டு நின்றாள்.
ஆசிரியை தலை நிமிர்ந்து, ‘ என்னடி, அங்க வெட்டிப் பேச்சு? வா, இங்கேஎன்றால் அதட்டலாக. கிருத்திகா மெல்ல நகர்ந்த போது, ‘உன்னையுந்தாண்டி!என்றாள் சுகன்யாவைப் பார்த்து.
இருவரும் ஆசிரியையின் முன் நின்றனர். சுகன்யாவைக் கவனித்த பின், ‘என்ன உன் சிநேகிதியக் காப்பாத்தலாம்னு நெனச்சியோ? கமுக்கமா இருக்கறவகளுக்கே திமிரு அதிகம்டி. தோலு வெள்ளையா இருந்துட்டாத் தூக்கிக் கொஞ்சுவோம்னு நெனப்பா? கையை நீட்டுடிஎன்றாள். சரக்கென்று உள்ளங்கை தீப்பற்றியதைப் போலிருந்தது. வலி சுருண்டு மேலெழும்புகையில் இன்னும் ஒரு முறை உள்ளங்கை தீப்பற்றியது. மற்றும் ஒரு முறை. கிருத்திகாவின் கண்கள் நீர் பெருகி கலங்கி நின்றன. மூக்கு சிவந்து, கன்னம் தாடை எல்லாம் வலியெடுக்க ஆரம்பித்தன. அழுது விடுவோமோ என்று நினைத்தாள். ஆனால் அந்த ஆசிரியை முன் அழுவது சாவதற்குச் சமம் என்று தோன்றியது. உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது. தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.
போ, போய் உட்காரு போ!என்றாள்.
·          *   *
பள்ளி முடிந்து வீட்டிற்குள் நுழைகையில் அம்மா குத்த வைத்து அம்மியில் மிளகாய் அரைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அடி வாங்கிய விஷயத்தை அம்மாவிடம் சொல்லாலாமா, வேண்டாமா என்று குழம்பியபடியே இருந்தாள். முகம், கை கால் கழுவி விட்டு, கட்டில் மேலமர்ந்து, அம்மா சுட்ட பஜ்ஜியைக் கவ்விக் கொண்டு டீயைக் கையிலெடுத்த போது, அம்மா ஒரு நல்ல விஷயம் சொல்லப் போவதாகச் சொன்னாள். அப்பாவின் சொந்த ஊரான பெரிய மணலியில் சொந்த வீடு கட்டுவதற்கு வங்கிக் கடன் வந்து விட்டதாம். இந்த மாதமே அம்மாவும், அப்பாவும் கிளம்பி பெரிய மணலி சென்று அங்கு ஒரு வீடு வாடகைக்கு எடுத்துத் தங்கி, வீட்டைக் கட்டி முடித்து விடுவதாகத் திட்டம். அம்மாவின் பெரிய கண்களில் மின்னிய கனவு துல்லியமாகத் தெரிந்தது கிருத்திகாவுக்கு. கிருத்திகாவும், அவளது தம்பியும் இங்கே பெரியம்மா வீட்டிலிருந்தே படிப்பைத் தொடர வேண்டுமென்று சொன்னபோது, கிருத்திகாவுக்கு அதிர்ச்சியாயிருந்தது.  நூற்று முப்பது மாணவிகள் கொண்ட வகுப்புக்குத் தன்னை வகுப்புத் தலைவியாக்கி, தனக்கே தண்டனையும் வழங்கி மகிழும் அறிவியல் ஆசிரியையின் தினசரிக் கொடுமையிலிருந்து எப்படி மீள்வது என்ற சிந்தனைதான் இந்த ஆண்டில் பெரும்பாலான நாட்களை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கிறது. பள்ளி சென்று வீட்டிற்குத் திரும்புகையில் முகம் கண்டு ஆறுதலடைய அம்மா ஒருத்திதான் இருக்கிறாள். அவளும் போய்விட்டால், பள்ளிக்கூடம் செல்வதென்பது சித்திரவதைக் கூடத்துக்குச் செல்வதைப் போலாகி விடும்.
அம்மா, நானும் வரேம்மா! உன்னை விட்டுட்டு இங்க எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும்மாசிணுங்கினாள்.
ஏய், வாயை மூடுறி. இன்னும் ஆறு மாசத்துல பத்தாவது போகப்போறே. இப்பப்போய் மணலிக்குப் போனீன்னா, உம் படிப்பு கெட்டுப் போயிடும். அங்க கவர்ன்மென்ட் ஸ்கூல்ல ஒழுங்கா சொல்லித்தரமாட்டாங்க. இங்க உனக்கு என்னடி குறைச்சல்? உங்க அக்காளுங்க மூணு பேரு இருக்காங்க நீ சேர்ந்து கொட்டமடிக்கறதுக்கு. அப்புறம் தம்பியும் இங்கதான் இருக்கப் போறான். அடுத்த வருஷ படிப்பை நீங்க ரெண்டு பேரும் முடிக்கறதுக்குள்ள வீட்டைக் கட்டி முடிச்சிருவோம். நான் மாசத்துல ஒரு நாளோ, ரெண்டு நாளோ வந்து உங்களைப் பார்த்துட்டுப் போறேன். அப்புறம் என்ன?’ என்றாள்.
இல்லைம்மா, எப்படிம்மா நீ இல்லாம. . .
சரி உடு, உங்கப்பா மூஞ்சியப் பாக்காம இருப்பேல்ல கொஞ்ச நாளைக்கு.
அவரு மூஞ்சிய இப்ப மட்டும் நான் பாக்குறேனா. உனக்குத்தான் அவரால எல்லாத் தொல்லையும்.
எனக்கென்னடி தொல்லை? எம்புருஷனுக்கு சேவை பண்றதவிட எனக்கென்ன வேலை?’
அம்மா, புராண காலத்துப் பெண் மாதிரி பேசாதம்மா. மத்தியானம் டிவில மணாளனே மங்கையின் பாக்கியம் மாதிரி படங்களைப் பார்த்து நீ ரொம்ப கெட்டுப் போயிட்டே.
கோவம் வர்றதப் பாரு, அவங்க அப்பன மாதிரியே
என்னை அவரோட கம்பேர் பண்ணி பேசாதஎன்றாள். இம்முறை உண்மையாகவே சினந்தாள்.
நல்லாக் கோப்படுறி என் செல்லம். பாரு கன்னம் ரெண்டும் ரோஜாப்பூ மாதிரி செவந்துடுச்சு. மூக்கு, முழி எல்லாம் அப்பன மாதிரியே
அம்மா!என்றாள் எச்சரிக்கும் குரலில். அம்மாவிடம் சொல்லி விட வேண்டும் என்று சட்டென்று தோன்றியது.
அம்மா, இன்னிக்கு ஸ்கூல்ல ஒரு விஷயம் நடந்ததுஎன்று துவங்கி அன்று நடந்தவற்றை விளக்கினாள். அன்று மட்டுமல்ல, அனுதினமும் நடக்கும் நிகழ்வுதான். நூற்றி முப்பது பேரையும் இவள்தான் மேய்த்தாக வேண்டும். அமைதியாக இருங்க என்று கத்திக் கத்திக் குரல் கன்றிப் போய் விடும். பல நாட்களில் இவள் பாடங்களை பத்தி பத்தியாகப் படிக்க, ஆசிரியை விளக்கம் சொல்லுவாள். எல்லாருக்கும் கேட்கும்படி உரத்த குரலில் வாசிக்கவில்லையெனில் திட்டு விழும். வேறு சிலரும் பாடங்களை வாசிப்பதுண்டு. ஆனால் கிருத்திகாவின் உச்சரிப்பு தெளிவாக இருப்பதால் அவளுக்குத்தான் வாய்ப்பு அதிகம் தரப்படும். வகுப்பில் ஒழுங்காக உட்காரக் கூட முடிவதில்லை. தரையில் ஒருவர் மடிமீது ஒருவர் மடிசாய்த்துத்தான் அமர வேண்டியிருக்கிறது. பதினைந்து நாட்களுக்கு ஒருமுறை நூற்று முப்பது அறிவியல் நோட்டுப் புத்தகங்களையும் கிருத்திகாவே திருத்தி அதில் ஆசிரியைப் போல அவளே கையெழுத்தும் போட வேண்டியிருந்தது.
அம்மா கிருத்திகாவின் வலது கையைப் பற்றித் தன் பக்கம் இழுத்தாள். உள்ளங்கையை விரித்துப் பார்த்தாள்.
எப்படி சிவந்து கண்ணிப்போய்க் கெடக்கு! இரு, நாளைக்கே உங்க ஸ்கூலுக்கு வந்து என்ன்ன்னு கேட்கறேன்.
அய்யோ, அம்மா, வேற வெனையே வேண்டாம். இப்பவே அந்த டீச்சர் எம்மேல காண்டா இருக்கறதுனாலதான் இப்படியெல்லாம் பழி வாங்கறங்களோன்னு தோணுது. நீ வேற வந்து பெட்ரோல் ஊத்தி உட்டுறாத.
அப்புறம் எதுக்குடி இப்படி நீட்டி முழக்குன? இதக் கேட்டுட்டு சும்மா இருக்கச் சொல்றியா?’
சரி, அப்ப நான் சொன்னதெல்லாம் மறந்துடு. இனிமே நான் உங்கிட்ட எதுவும் சொல்லல.என்றாள்.
கோச்சுக்காதடி ராஜாத்தி. இங்க பாரு, கோபாலு வெளையாடப் போயிருக்கான். இப்ப வந்துருவான். வந்தவுடனே உனக்கு மீன் சில்லி வாங்கிட்டு வந்து தரச் சொல்றேன், என்ன? கோபத்தைப் பாரு, அவங்க அப்பன மாதிரியேஎன்றாள். கிருத்திகா விழிகளை விரித்து முறைத்தபடி, ‘ அம்மா...என்று இழுத்ததும், ‘ சரி, சரி, ஒன்னும் சொல்லலஎன்றபடி அம்மா சிரித்துக் கொண்டே அடுக்களைக்குள் சென்றாள்.
கிரிக்கெட் விளையாடப்போன தம்பி திரும்பி வந்து விட்டான். அய்யா இன்னிக்கு மூணு விக்கெட்டுல்ல! ரெண்டு க்ளீன் போல்டுக்கா. மூணாவது காட் அண்ட் பவுல்ட். பந்து செம ஹெய்ட்டு. ஆஸ்திரேலியன் ஸ்டைல்ல பிடிச்சேன்ல.என்றான் கிருத்திகாவிடம். குரல் கேட்டு உள்ளே வந்த அம்மாவைப் பார்த்ததும், ‘ அம்மா, ஃபீல்டிங்க் பண்றப்ப பேண்ட் கிழிஞ்சிருச்சும்மா.என்று முட்டியைக் காட்டினான். உள்ளங்கையளவு துணி கிழிந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.
அம்மா கோபாலைப் பார்த்து முறைத்தாள்.
எழுநிலம் நாவல் - அத்தியாயம் 2