Saturday, February 14, 2015

எழுநிலம் நாவல் - அத்தியாயம் 1

1
கிருத்திகா பள்ளிக்கருகில் இருந்த ஒற்றைக் கொய்யாமரத்தருகில் சைக்கிளை நிறுத்தி மரத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். உருண்டு பருத்த காய்கள் ஆங்காங்கு தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஒன்றிரண்டு பழங்களும் கண்ணில் பட்டன. இந்த மூன்று ஆண்டுகளில் ஒரு முறையாவது இம்மரத்தின் கனியைத் தின்று பார்த்திருக்கிறோமா என்று யோசித்துப் பார்த்தாள். இல்லவே இல்லை. தான் மட்டுமல்ல, வேறு யாருமே அம்மரத்திலிருந்து காய் கவர்ந்து உண்டதாகத் தெரியவில்லை. நன்கு பழுத்தபின் பழங்கள் உதிர்ந்து தரையில் உடைந்து சிதறிக் கிடக்கும். ஒவ்வொரு பழமும் பிளந்து இளஞ்சிவப்பு உட்புறம் தெரிய விதைகள் வழிய மண்ணில் புரண்டு கிடக்கும். அணில்கள் மட்டும் குறுகுறுவென குறுக்கும் நெடுக்கும் ஓடியபடி மரத்தின் மேலுள்ள பழங்களைக் கொறிக்க முயன்று கொண்டிருந்தன. ஒன்றிரண்டு அணில்களால் எத்தனைப் பழங்களைத் தின்று விட முடியும்?
மரத்தடியில் கட்டில் வைத்து ஈ ஓட்டியபடி தின்பண்டங்கள் வியாபாரம் செய்யும் கிழவி, ‘ஏங்கண்ணு, எலந்தவடை வேணுமா?’ என்றாள்.
கிருத்திகா தலையைக் கீழிறக்கி, ‘ இல்லீங்க பாட்டி, இன்ட்ரோல் உடும்போது வந்து வாங்கறேன்என்று ஆறுதலளிக்கும் விதத்தில் பதில் சொன்னாள். முதுகுக்குப் பின்னால் மாணவிகள் சரசரவென்று பள்ளிக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்ததை உணர்ந்தாள். சைக்கிளைத் திருப்பி பள்ளிக்குள் போனாள்.
மூன்றாம் பீரியடில் அறிவியல் ஆசிரியை கிருத்திகாவை அழைத்து, எல்லா மாணவிகளிடமிருந்தும் ரெகார்டு நோட்டை வாங்கி மேஜையில் வைக்கச் சொன்னாள். ரெகார்டு நோட்டுகளைத் திருத்த ஆரம்பித்தபடி, கிருத்திகாவை வகுப்பறையின் முன்னால் நின்றுகொண்டு மாணவிகளை மேற்பார்வை பார்க்கச் சொன்னாள். பல்வேறு சூழ்நிலைகளுக்கேற்ப எவ்வாறு பாலூட்டிகள் தங்களைத் தகவமைத்துக் கொள்கின்றன என்று விளக்கும் ஒன்பது குறிப்புகளை எல்லாரும் மனனம் செய்ய வேண்டும். யாராவது தேவையின்றி உரையாடலில் ஈடுபட்டால் அவர்கள் பெயர்களைக் குறித்து ஆசிரியையிடம் தர வேண்டும். அவர்களைத் தண்டிப்பதற்கென்று தனி நேரம் உண்டு. பாலூட்டிகளின் தகவமைப்புகளையும், சகமாணவிகளின் போக்கையும் நின்றபடி ஒரே காலத்தில் அறிவது கிருத்திகாவுக்குக் கடினமான காரியமாக இருந்தது. திருத்திக்கொண்டிருந்த ஆசிரியை திடீரென்று கிருத்திகா பக்கம் திரும்பி, ‘ என்னடி இரண்டு நோட்டு குறையுது? முண்டம், எல்லாரும் சரியாக் குடுத்துட்டாங்களான்னு பார்த்து வாங்கறதில்ல?’ என்று முறைத்தாள். போடி, போய் வாங்கிட்டு வாஎன்றாள். அவள் இருந்த கடுப்பில் வார்த்தைகள் நசுங்கி அழுத்தத்தோடு வெளிவந்தன. வயிற்றில் ஏற்பட்ட மெல்லிய நடுக்கத்தோடு மாணவிகள் பக்கம் நகர்ந்தாள் கிருத்திகா. காலையில் கொய்யாமரத்தில் பார்த்த அணில்கள் நினைவு வந்தது. பரபரவென்று வகுப்புக்குள் தேடினாள். உடனே நினைவு வந்து விட்டது. பக்கத்திலிருந்த சுகன்யாவை மறந்து விட்டாள். இவளாவது கூப்பிட்டுக் கொடுத்திருக்கலாம். எப்போதும் போல, எதற்கு வாங்குகிறோம் என்று தெரியாமல் திட்டு வாங்கியாகி விட்டது. அருகில் சென்று பார்த்த போது, தரையில் கால்களைப் பரப்பி அமர்ந்து, தலை குனிந்து பரபரப்பாக எழுதிக் கொண்டிருந்தாள் சுகன்யா.
ஏய், இன்னும் முடிக்கலாயாடி? அய்யய்யோ, இன்னிக்கு முடிஞ்சுது. யாராவது லீவுன்னு சொன்னாலாவது மிஸ் உட்டுருவாங்க. இப்போ கொண்டு போய் கொடுத்தா எப்டிறி?’ என்றாள் கிருத்திகா. சொன்னவுடனேயே மாலதி அன்று பள்ளிக்கு வரவில்லையென்று தெரிந்து விட்டது.
‘.ஏய், இல்லப்பா ப்ளீஸ்பா, மனித இதயம் படம் மட்டும் வரைஞ்சுட்டு குடுத்தர்றேன். நீ மிஸ்ஸூக்குத் தெரியாம  கொண்டு போய் வச்சுடேன், ஏய், ப்ளீஸ்பாஎன்று கெஞ்சினாள்.
கிருத்திகாவுக்கு சட்டென்று என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. சுகன்யாவைக் காப்பற்ற முடிந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. ஆனால் எப்படி சமாளிப்பது. சற்றே குழம்பிப் போய் விழித்துக் கொண்டு நின்றாள்.
ஆசிரியை தலை நிமிர்ந்து, ‘ என்னடி, அங்க வெட்டிப் பேச்சு? வா, இங்கேஎன்றால் அதட்டலாக. கிருத்திகா மெல்ல நகர்ந்த போது, ‘உன்னையுந்தாண்டி!என்றாள் சுகன்யாவைப் பார்த்து.
இருவரும் ஆசிரியையின் முன் நின்றனர். சுகன்யாவைக் கவனித்த பின், ‘என்ன உன் சிநேகிதியக் காப்பாத்தலாம்னு நெனச்சியோ? கமுக்கமா இருக்கறவகளுக்கே திமிரு அதிகம்டி. தோலு வெள்ளையா இருந்துட்டாத் தூக்கிக் கொஞ்சுவோம்னு நெனப்பா? கையை நீட்டுடிஎன்றாள். சரக்கென்று உள்ளங்கை தீப்பற்றியதைப் போலிருந்தது. வலி சுருண்டு மேலெழும்புகையில் இன்னும் ஒரு முறை உள்ளங்கை தீப்பற்றியது. மற்றும் ஒரு முறை. கிருத்திகாவின் கண்கள் நீர் பெருகி கலங்கி நின்றன. மூக்கு சிவந்து, கன்னம் தாடை எல்லாம் வலியெடுக்க ஆரம்பித்தன. அழுது விடுவோமோ என்று நினைத்தாள். ஆனால் அந்த ஆசிரியை முன் அழுவது சாவதற்குச் சமம் என்று தோன்றியது. உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது. தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.
போ, போய் உட்காரு போ!என்றாள்.
·          *   *
பள்ளி முடிந்து வீட்டிற்குள் நுழைகையில் அம்மா குத்த வைத்து அம்மியில் மிளகாய் அரைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அடி வாங்கிய விஷயத்தை அம்மாவிடம் சொல்லாலாமா, வேண்டாமா என்று குழம்பியபடியே இருந்தாள். முகம், கை கால் கழுவி விட்டு, கட்டில் மேலமர்ந்து, அம்மா சுட்ட பஜ்ஜியைக் கவ்விக் கொண்டு டீயைக் கையிலெடுத்த போது, அம்மா ஒரு நல்ல விஷயம் சொல்லப் போவதாகச் சொன்னாள். அப்பாவின் சொந்த ஊரான பெரிய மணலியில் சொந்த வீடு கட்டுவதற்கு வங்கிக் கடன் வந்து விட்டதாம். இந்த மாதமே அம்மாவும், அப்பாவும் கிளம்பி பெரிய மணலி சென்று அங்கு ஒரு வீடு வாடகைக்கு எடுத்துத் தங்கி, வீட்டைக் கட்டி முடித்து விடுவதாகத் திட்டம். அம்மாவின் பெரிய கண்களில் மின்னிய கனவு துல்லியமாகத் தெரிந்தது கிருத்திகாவுக்கு. கிருத்திகாவும், அவளது தம்பியும் இங்கே பெரியம்மா வீட்டிலிருந்தே படிப்பைத் தொடர வேண்டுமென்று சொன்னபோது, கிருத்திகாவுக்கு அதிர்ச்சியாயிருந்தது.  நூற்று முப்பது மாணவிகள் கொண்ட வகுப்புக்குத் தன்னை வகுப்புத் தலைவியாக்கி, தனக்கே தண்டனையும் வழங்கி மகிழும் அறிவியல் ஆசிரியையின் தினசரிக் கொடுமையிலிருந்து எப்படி மீள்வது என்ற சிந்தனைதான் இந்த ஆண்டில் பெரும்பாலான நாட்களை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கிறது. பள்ளி சென்று வீட்டிற்குத் திரும்புகையில் முகம் கண்டு ஆறுதலடைய அம்மா ஒருத்திதான் இருக்கிறாள். அவளும் போய்விட்டால், பள்ளிக்கூடம் செல்வதென்பது சித்திரவதைக் கூடத்துக்குச் செல்வதைப் போலாகி விடும்.
அம்மா, நானும் வரேம்மா! உன்னை விட்டுட்டு இங்க எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும்மாசிணுங்கினாள்.
ஏய், வாயை மூடுறி. இன்னும் ஆறு மாசத்துல பத்தாவது போகப்போறே. இப்பப்போய் மணலிக்குப் போனீன்னா, உம் படிப்பு கெட்டுப் போயிடும். அங்க கவர்ன்மென்ட் ஸ்கூல்ல ஒழுங்கா சொல்லித்தரமாட்டாங்க. இங்க உனக்கு என்னடி குறைச்சல்? உங்க அக்காளுங்க மூணு பேரு இருக்காங்க நீ சேர்ந்து கொட்டமடிக்கறதுக்கு. அப்புறம் தம்பியும் இங்கதான் இருக்கப் போறான். அடுத்த வருஷ படிப்பை நீங்க ரெண்டு பேரும் முடிக்கறதுக்குள்ள வீட்டைக் கட்டி முடிச்சிருவோம். நான் மாசத்துல ஒரு நாளோ, ரெண்டு நாளோ வந்து உங்களைப் பார்த்துட்டுப் போறேன். அப்புறம் என்ன?’ என்றாள்.
இல்லைம்மா, எப்படிம்மா நீ இல்லாம. . .
சரி உடு, உங்கப்பா மூஞ்சியப் பாக்காம இருப்பேல்ல கொஞ்ச நாளைக்கு.
அவரு மூஞ்சிய இப்ப மட்டும் நான் பாக்குறேனா. உனக்குத்தான் அவரால எல்லாத் தொல்லையும்.
எனக்கென்னடி தொல்லை? எம்புருஷனுக்கு சேவை பண்றதவிட எனக்கென்ன வேலை?’
அம்மா, புராண காலத்துப் பெண் மாதிரி பேசாதம்மா. மத்தியானம் டிவில மணாளனே மங்கையின் பாக்கியம் மாதிரி படங்களைப் பார்த்து நீ ரொம்ப கெட்டுப் போயிட்டே.
கோவம் வர்றதப் பாரு, அவங்க அப்பன மாதிரியே
என்னை அவரோட கம்பேர் பண்ணி பேசாதஎன்றாள். இம்முறை உண்மையாகவே சினந்தாள்.
நல்லாக் கோப்படுறி என் செல்லம். பாரு கன்னம் ரெண்டும் ரோஜாப்பூ மாதிரி செவந்துடுச்சு. மூக்கு, முழி எல்லாம் அப்பன மாதிரியே
அம்மா!என்றாள் எச்சரிக்கும் குரலில். அம்மாவிடம் சொல்லி விட வேண்டும் என்று சட்டென்று தோன்றியது.
அம்மா, இன்னிக்கு ஸ்கூல்ல ஒரு விஷயம் நடந்ததுஎன்று துவங்கி அன்று நடந்தவற்றை விளக்கினாள். அன்று மட்டுமல்ல, அனுதினமும் நடக்கும் நிகழ்வுதான். நூற்றி முப்பது பேரையும் இவள்தான் மேய்த்தாக வேண்டும். அமைதியாக இருங்க என்று கத்திக் கத்திக் குரல் கன்றிப் போய் விடும். பல நாட்களில் இவள் பாடங்களை பத்தி பத்தியாகப் படிக்க, ஆசிரியை விளக்கம் சொல்லுவாள். எல்லாருக்கும் கேட்கும்படி உரத்த குரலில் வாசிக்கவில்லையெனில் திட்டு விழும். வேறு சிலரும் பாடங்களை வாசிப்பதுண்டு. ஆனால் கிருத்திகாவின் உச்சரிப்பு தெளிவாக இருப்பதால் அவளுக்குத்தான் வாய்ப்பு அதிகம் தரப்படும். வகுப்பில் ஒழுங்காக உட்காரக் கூட முடிவதில்லை. தரையில் ஒருவர் மடிமீது ஒருவர் மடிசாய்த்துத்தான் அமர வேண்டியிருக்கிறது. பதினைந்து நாட்களுக்கு ஒருமுறை நூற்று முப்பது அறிவியல் நோட்டுப் புத்தகங்களையும் கிருத்திகாவே திருத்தி அதில் ஆசிரியைப் போல அவளே கையெழுத்தும் போட வேண்டியிருந்தது.
அம்மா கிருத்திகாவின் வலது கையைப் பற்றித் தன் பக்கம் இழுத்தாள். உள்ளங்கையை விரித்துப் பார்த்தாள்.
எப்படி சிவந்து கண்ணிப்போய்க் கெடக்கு! இரு, நாளைக்கே உங்க ஸ்கூலுக்கு வந்து என்ன்ன்னு கேட்கறேன்.
அய்யோ, அம்மா, வேற வெனையே வேண்டாம். இப்பவே அந்த டீச்சர் எம்மேல காண்டா இருக்கறதுனாலதான் இப்படியெல்லாம் பழி வாங்கறங்களோன்னு தோணுது. நீ வேற வந்து பெட்ரோல் ஊத்தி உட்டுறாத.
அப்புறம் எதுக்குடி இப்படி நீட்டி முழக்குன? இதக் கேட்டுட்டு சும்மா இருக்கச் சொல்றியா?’
சரி, அப்ப நான் சொன்னதெல்லாம் மறந்துடு. இனிமே நான் உங்கிட்ட எதுவும் சொல்லல.என்றாள்.
கோச்சுக்காதடி ராஜாத்தி. இங்க பாரு, கோபாலு வெளையாடப் போயிருக்கான். இப்ப வந்துருவான். வந்தவுடனே உனக்கு மீன் சில்லி வாங்கிட்டு வந்து தரச் சொல்றேன், என்ன? கோபத்தைப் பாரு, அவங்க அப்பன மாதிரியேஎன்றாள். கிருத்திகா விழிகளை விரித்து முறைத்தபடி, ‘ அம்மா...என்று இழுத்ததும், ‘ சரி, சரி, ஒன்னும் சொல்லலஎன்றபடி அம்மா சிரித்துக் கொண்டே அடுக்களைக்குள் சென்றாள்.
கிரிக்கெட் விளையாடப்போன தம்பி திரும்பி வந்து விட்டான். அய்யா இன்னிக்கு மூணு விக்கெட்டுல்ல! ரெண்டு க்ளீன் போல்டுக்கா. மூணாவது காட் அண்ட் பவுல்ட். பந்து செம ஹெய்ட்டு. ஆஸ்திரேலியன் ஸ்டைல்ல பிடிச்சேன்ல.என்றான் கிருத்திகாவிடம். குரல் கேட்டு உள்ளே வந்த அம்மாவைப் பார்த்ததும், ‘ அம்மா, ஃபீல்டிங்க் பண்றப்ப பேண்ட் கிழிஞ்சிருச்சும்மா.என்று முட்டியைக் காட்டினான். உள்ளங்கையளவு துணி கிழிந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.
அம்மா கோபாலைப் பார்த்து முறைத்தாள்.
எழுநிலம் நாவல் - அத்தியாயம் 2



No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.